Άρθρο 11 Διακατηγοριακή παράκαμψη των διαφωνιών

1.   Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι σχέδιο αναδιάρθρωσης το οποίο δεν έχει εγκριθεί από θιγόμενα μέρη όπως προβλέπεται στο άρθρο 9 παράγραφος 6 σε κάθε κατηγορία με δικαίωμα ψήφου, δύναται να επικυρωθεί από δικαστική ή διοικητική αρχή, κατόπιν πρότασης του οφειλέτη ή με τη συναίνεση του οφειλέτη, και να καταστεί δεσμευτικό έναντι διαφωνουσών κατηγοριών με δικαίωμα ψήφου εφόσον το σχέδιο αναδιάρθρωσης πληροί τουλάχιστον τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

Κατά παρέκκλιση από το πρώτο εδάφιο, τα κράτη μέλη μπορούν να περιορίσουν την υποχρέωση συναίνεσης του οφειλέτη στις περιπτώσεις που οι οφειλέτες είναι ΠΜΜΕ.

Τα κράτη μέλη μπορούν να αυξάνουν τον ελάχιστο αριθμό κατηγοριών των θιγόμενων μερών ή, εφόσον προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, των επιβαρυνόμενων μερών που απαιτείται να εγκρίνουν το σχέδιο κατά τα προβλεπόμενα στο στοιχείο β) σημείο ii) πρώτο εδάφιο.

2.   Κατά παρέκκλιση από το στοιχείο γ) της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ότι οι απαιτήσεις θιγομένων πιστωτών σε κάθε διαφωνούσα κατηγορία με δικαίωμα ψήφου ικανοποιούνται πλήρως με τα ίδια ή ισοδύναμα μέσα, εάν κατηγορία ελάσσονος εξοφλητικής προτεραιότητας λάβει οποιανδήποτε πληρωμή ή διατηρήσει οποιοδήποτε συμμετοχικό δικαίωμα βάσει του σχεδίου αναδιάρθρωσης.

Τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν ή να θεσπίζουν διατάξεις που παρεκκλίνουν από το πρώτο εδάφιο, εφόσον είναι αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων του σχεδίου αναδιάρθρωσης και εφόσον το σχέδιο αναδιάρθρωσης δεν πλήττει αδικαιολόγητα τα δικαιώματα ή τα συμμετοχικά δικαιώματα οποιωνδήποτε θιγόμενων μερών.