ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2022/676 z dnia 3 grudnia 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających warunki, zgodnie z którymi przeprowadza się konsolidację w przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 3–6 i art. 18 ust. 8 tego rozporządzenia (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(1)

Art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dotyczy przypadków konsolidacji ostrożnościowej grup przedsiębiorstw, które są powiązane w rozumieniu art. 22 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (2) i w których nie występuje relacja jednostka dominująca-jednostka zależna. W takich sytuacjach niezbędne jest ustalenie podmiotu, na którego poziomie należy stosować wymogi wynikające z rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej. Ponadto w tych sytuacjach najodpowiedniejszą metodą konsolidacji ostrożnościowej powinna być metoda określona w art. 22 ust. 8 i 9 dyrektywy 2013/34/UE („metoda agregacji”) zgodnie z zasadami określonymi w tej dyrektywie.

(2)

W przypadkach posiadania udziałów kapitałowych w instytucjach lub instytucjach finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją wraz z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami nieobjętymi konsolidacją, jeżeli konsolidacja proporcjonalna jest wymagana zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, do zastosowania metody konsolidacji ostrożnościowej przewidzianej w tym przepisie zgodnie z definicją wspólnego porozumienia określoną w międzynarodowych standardach rachunkowości przyjętych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) konieczne powinno być wyrażenie jednogłośnej zgody tych przedsiębiorstw dotyczącej decyzji w sprawie istotnych działań instytucji lub instytucji finansowej.

(3)

Art. 18 ust. 6 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 odnosi się do wymogów nadzorczych dotyczących konsolidacji ostrożnościowej w przypadku wywierania znaczącego wpływu na jedną lub większą liczbę instytucji lub instytucji finansowych, lecz bez posiadania udziałów kapitałowych lub innych powiązań kapitałowych, oraz w przypadku gdy te instytucje lub instytucje finansowe są wspólnie zarządzane, a sytuacja ta nie wynika odpowiednio z umowy, z klauzuli aktów założycielskich lub umów spółki. Aby uznać, że sytuacja znaczącego wpływu ma miejsce, właściwe organy powinny wziąć pod uwagę szereg wskaźników znaczącego wpływu. Ponadto występowanie sytuacji wspólnego zarządzania należy stwierdzić wyłącznie wówczas, gdy właściwy organ dysponuje konkretnymi dowodami na istnienie skutecznej koordynacji polityki finansowej i operacyjnej takich instytucji lub instytucji finansowych.

(4)

Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (komitet bazylejski) opublikował Wytyczne dotyczące identyfikacji ryzyka wsparcia i zarządzania nim (4), zawierające szereg wskaźników, które powinny być stosowane przez instytucje przy określaniu, które podmioty mogą budzić podejrzenie, jeśli chodzi o ryzyko wsparcia. Według wytycznych komitetu bazylejskiego „ryzyko wsparcia” to ryzyko, że instytucja zdecyduje się zapewnić wsparcie finansowe nieskonsolidowanemu podmiotowi, który nie jest podmiotem w pełni lub proporcjonalnie skonsolidowanym, znajdującemu się w warunkach skrajnych, w przypadku braku zobowiązań umownych do zapewnienia takiego wsparcia lub wykraczając poza takie zobowiązania. W myśl wytycznych komitetu bazylejskiego, jeżeli instytucja stwierdzi, że istnieje znaczące ryzyko wsparcia, musi w każdym przypadku określić odpowiednie środki na podstawie charakteru i zakresu przewidywanego wsparcia. Środki te obejmują m.in. włączenie takich podmiotów do regulacyjnego zakresu konsolidacji. Zgodnie z wytycznymi komitetu bazylejskiego instytucje i właściwe organy powinny uwzględnić szereg wskaźników, aby stwierdzić, czy określone przedsiębiorstwa powinny podlegać pełnej lub proporcjonalnej konsolidacji na podstawie odpowiednio art. 18 ust. 5, art. 18 ust. 6 lit. a) lub art. 18 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, biorąc pod uwagę ryzyko wsparcia, jakie przedsiębiorstwa te mogą stanowić dla instytucji. Instytucje powinny jednak rozważyć również alternatywne środki przeciwdziałania ryzyku wsparcia w ramach swoich procedur zarządzania ryzykiem i procesu wewnętrznej oceny adekwatności kapitałowej (ICAAP). Ponadto właściwe organy mogą rozważyć inne środki przeciwdziałania potencjalnemu ryzyku, jakie stwarzają te przedsiębiorstwa, w ramach procesów przeglądu i oceny nadzorczej (SREP). W kontekście ram dużych ekspozycji Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) również wydał wytyczne w sprawie limitów dotyczących ekspozycji wobec podmiotów z równoległego systemu bankowego, które prowadzą działalność poza ramami regulacyjnymi zbliżoną do działalności bankowej (5), określające metodologię, którą w ramach swoich procesów wewnętrznych powinny stosować instytucje w celu ustalenia limitów swoich indywidualnych i łącznych ekspozycji wobec podmiotów z równoległego systemu bankowego.

(5)

W szczególności w celu ustalenia, czy zgodnie z art. 18 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 konieczna jest pełna lub proporcjonalna konsolidacja jednostki zależnej lub przedsiębiorstwa, w którym instytucja posiada udziały kapitałowe, w przypadku gdy ta jednostka zależna lub przedsiębiorstwo nie są instytucją, instytucją finansową lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych, oraz w przypadku gdy istnieje znaczące ryzyko wsparcia oraz pod warunkiem, że przedsiębiorstwo nie jest m.in. zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji lub ubezpieczeniową spółką holdingową, od właściwych organów należy oczekiwać, że będą kontrolować przynajmniej niektóre kategorie przedsiębiorstw, takie jak jednostki specjalnego przeznaczenia, które nie kwalifikują się jako jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 (6), w odniesieniu do których mają zastosowanie warunki przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego określone w art. 244 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a także te przedsiębiorstwa, które wykonują którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w art. 89 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(6)

Aby zapewnić zgodność z ramami funduszy własnych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz uniknąć uznawania nienależnych korzyści kapitałowych w tych przypadkach, w których konsolidacja jest wymagana zgodnie z art. 18 ust. 3–6 lub art. 18 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uwzględnianie w skonsolidowanych funduszach własnych kwot pozycji kapitału podstawowego Tier I oraz instrumentów dodatkowych w kapitale Tier I i w kapitale Tier II wyemitowanych przez przedsiębiorstwa objęte ostrożnościowym zakresem konsolidacji i należące do osób innych niż te przedsiębiorstwa oraz powiązanych ażio emisyjnych powinno również opierać się na art. 81–88 tego rozporządzenia.

(7)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony Komisji przez EUNB.

(8)

EUNB przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zasięgnął porady Bankowej Grupy Interesariuszy ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (7),