18. Constant level of risk assumption over the one-year capital horizon

W przypadku modelowania stałego poziomu ryzyka w jednorocznym horyzoncie kapitałowym instytucje powinny zrównoważyć lub prolongować pozycje na koniec każdego horyzontu płynnościowego w stosunku do nowych pozycji dla zapewnienia takiego samego początkowego poziomu ryzyka, jak na początku horyzontu płynnościowego.

W przypadku założenia jednorocznej pozycji stałej, co oznacza brak horyzontów płynnościowych, w stosunku do wszystkich pozycji objętych narzutem z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji instytucje powinny konsekwentnie stosować jednorazowe gwałtowne wahanie w jednorocznym horyzoncie kapitałowym („założenie stałej pozycji obejmujące jeden rok”).

Z punktu widzenia modelowania, stały poziom ryzyka może zostać odzwierciedlony jako zastąpienie pozycji, jeżeli dochodzi do wystąpienia migracji lub niewykonania zobowiązania w horyzoncie płynnościowym, w przypadku pozycji

• o charakterystyce ryzyka równoważnej z charakterystyką ryzyka pierwotnych pozycji na początku horyzontu płynnościowego.

Modelowanie stałego poziomu ryzyka w jednorocznym horyzoncie kapitałowym może zostać zrealizowane np. w oparciu o metodę opisaną poniżej. W kwestii kalkulacji strat w horyzontach płynnościowych instytucja może założyć zastosowanie jednorazowych gwałtownych wahań ocen ratingowych (lub spreadów). W tym przypadku oznacza to, że instytucja nie musi uwzględniać efektu czasowego: pozycje zachowują swoje pierwotne rezydualne terminy zapadalności na koniec każdego horyzontu płynnościowego; innymi słowy, nie następuje starzenie się pozycji. Ponadto nie zachodzi potrzeba uwzględnienia ewentualnych zmian warunków rynkowych w przypadku rewaluacji portfela w momencie zrównoważenia (w szczególności na stałym poziomie mogą pozostać spready kredytowe wg oceny ratingowej). W efekcie pomiar strat w ramach narzutu z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji nie uwzględnia terminu każdego przypadku migracji lub niewykonania zobowiązania, a rachunek zysków i strat wyliczany jest na dzień dzisiejszy.

W modelowaniu narzutu z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i migracji modelowanie starzenia się pozycji nie powinno być dopuszczalne ze względu na spodziewane ogromne wyzwania i zaobserwowane trudności związane z modelowaniem starzenia się pozycji, a także znaczny arbitraż regulacyjny, jaki mogłoby to spowodować. Na obecnym etapie uzasadnia to preferencję dla metody konserwatywnej.