3. W przypadku gdy w danej jednostce terytorialnej średniego narażenia nie zostanie osiągnięty wymóg redukcji średniego narażenia określony w załączniku I sekcja 5, państwa członkowskie ustanawiają dla tych jednostek terytorialnych średniego narażenia plany ochrony powietrza, w których określa się odpowiednie środki służące osiągnięciu wymogu redukcji średniego narażenia i dopilnowaniu, by okres przekroczenia był jak najkrótszy. Te plany ochrony powietrza ustanawia się jak najszybciej i nie później niż dwa lata po roku kalendarzowym, w którym odnotowano przekroczenie wymogu redukcji średniego narażenia.