Άρθρο 14 Εξαιρέσεις

Άρθρο 14

Εξαιρέσεις

1.  Ένα κράτος μέλος μπορεί να χαρακτηρίζει σημεία των θαλάσσιων υδάτων του όπου, λόγω οποιουδήποτε από τους λόγους που απαριθμούνται στα στοιχεία α) ως δ), είναι αδύνατο να επιτευχθούν σε όλες τους τις πτυχές οι περιβαλλοντικοί στόχοι ή η καλή περιβαλλοντική κατάσταση με μέτρα τα οποία λαμβάνει το συγκεκριμένο κράτος μέλος, ή δεν μπορούν να επιτευχθούν εντός του σχετικού χρονοδιαγράμματος, εξαιτίας λόγων που αναφέρονται στο στοιχείο ε):

Το οικείο κράτος μέλος οριοθετεί σαφώς τα εν λόγω σημεία στο πρόγραμμα μέτρων του και παρέχει στην Επιτροπή την αιτιολόγηση της άποψής του. Κατά την οριοθέτηση, το κράτος μέλος εξετάζει τις συνέπειες για τα κράτη μέλη στη σχετική περιοχή ή υποπεριοχή.

Ωστόσο, το οικείο κράτος μέλος λαμβάνει τα κατάλληλα ad hoc μέτρα για την αδιάλειπτη επιδίωξη των περιβαλλοντικών στόχων, για την πρόληψη περαιτέρω υποβάθμισης της κατάστασης των θαλάσσιων υδάτων που θίγονται από αίτια προσδιοριζόμενα στα στοιχεία β), γ) ή δ) και για το μετριασμό των δυσμενών επιπτώσεων στην αντίστοιχη θαλάσσια περιοχή ή υποπεριοχή ή στα θαλάσσια ύδατα άλλων κρατών μελών.

2.  Στην περίσταση που καλύπτει το στοιχείο δ) της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι τροποποιήσεις ή μεταβολές να μην αποκλείουν οριστικά ή θέτουν σε κίνδυνο την επίτευξη καλής περιβαλλοντικής κατάστασης στην αντίστοιχη θαλάσσια περιοχή ή υποπεριοχή ή στα θαλάσσια ύδατα άλλων κρατών μελών.

3.  Τα ad hoc μέτρα που αναφέρονται στο τρίτο εδάφιο της παραγράφου 1 ενσωματώνονται, στο μέτρο του εφικτού, στα προγράμματα μέτρων.

4.  Τα κράτη μέλη αναπτύσσουν και εφαρμόζουν όλα τα στοιχεία των στρατηγικών για τη θάλασσα που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 2, αλλά δεν υποχρεούνται, παρά μόνο για να γίνει σεβαστή η αρχική αξιολόγηση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 8, να λαμβάνουν ειδικά μέτρα όταν δεν υφίσταται σημαντικός κίνδυνος για το θαλάσσιο περιβάλλον, ή όταν το κόστος ενδέχεται να είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τους κινδύνους, εφόσον όμως δεν πρόκειται να υπάρξει περαιτέρω χειροτέρευση.

Όταν ένα κράτος μέλος δεν λαμβάνει μέτρα για οποιονδήποτε από τους ανωτέρω λόγους, παρέχει στην Επιτροπή την αιτιολόγηση της απόφασής του, ενώ φροντίζει ώστε να μη γίνει οριστικά αδύνατη η επίτευξη της καλής περιβαλλοντικής κατάστασης.