ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ III Κριτήρια για τον καθορισμό βέλτιστων διαθέσιμων τεχνικών

1.

Η χρησιμοποίηση τεχνικών που παράγουν λίγα απόβλητα.

2.

Η χρησιμοποίηση λιγότερο επικίνδυνων ουσιών, συμπεριλαμβανομένης της λιγότερης χρησιμοποίησης ουσιών που προκαλούν πολύ μεγάλη ανησυχία.

3.

Η εξέλιξη των τεχνικών ανάκτησης και ανακύκλωσης των ουσιών που σχηματίζονται και χρησιμοποιούνται κατά τη διεργασία και, ενδεχομένως, των αποβλήτων.

4.

Οι συγκρίσιμες διεργασίες, εξοπλισμοί ή τρόποι λειτουργίας που έχουν δοκιμαστεί επιτυχώς σε βιομηχανική κλίμακα.

5.

Η τεχνολογική πρόοδος, συμπεριλαμβανομένων των ψηφιακών εργαλείων, και η εξέλιξη των επιστημονικών γνώσεων.

6.

Το είδος, οι επιπτώσεις και ο όγκος των συγκεκριμένων εκπομπών.

7.

Οι ημερομηνίες έναρξης λειτουργίας των νέων ή υφιστάμενων εγκαταστάσεων.

8.

Ο χρόνος που απαιτεί η υιοθέτηση μιας βέλτιστης διαθέσιμης τεχνικής.

9.

Η κατανάλωση και το είδος των πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένου του νερού, που χρησιμοποιούνται κατά τη διεργασία και η αποδοτικότητα και επαναχρησιμοποίηση των πόρων, και η απανθρακοποίηση.

10.

Η ανάγκη πρόληψης ή μείωσης στο ελάχιστο των συνολικών επιπτώσεων των εκπομπών στο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένης της βιοποικιλότητας, και των κινδύνων για αυτό.

11.

Η ανάγκη πρόληψης των ατυχημάτων και ελαχιστοποίησης των επιπτώσεών τους στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία.

12.

Οι πληροφορίες που δημοσιεύουν δημόσιοι διεθνείς οργανισμοί.