Tytuł II – Kryteria dla właściwych organów w przypadku stosowania art. 243 ust. 2 lub art. 244 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

W odniesieniu do transakcji sekurytyzacyjnych spełniających warunki uzyskania przeniesienia istotnej części ryzyka w świetle art. 243 ust. 2 lit. a) lub b) lub art. 244 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy powinny przeprowadzić kompleksowy przegląd przeniesienia istotnej części ryzyka zgodnie z tytułem III, pkt 4 – 10 niniejszych wytycznych, w przypadku gdy zachodzi dowolna z niżej wymienionych okoliczności (niewyczerpująca lista):

• a. Z konkretnych informacji wynika, że grubość transz sekurytyzacji zgłaszanych jako odpowiednie transze mające wykazać przeniesienie istotnej części ryzyka zgodne z art. 243 ust. 2 lub 244 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 może nie być wystarczająca do uznania współmiernego przeniesienia istotnej części ryzyka na osoby trzecie pod względem (i) szczególnego profilu ryzyka kredytowego i (ii) odpowiednich kwot ekspozycji ważonych ryzykiem sekurytyzowanych ekspozy cji tej sekurytyzacji.
• b. Wątpliwości dotyczące stosowności oceny kredytowej przeprowadzonej przez zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI).
• c. Straty poniesione z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji w poprzednich okresach lub inne informacje wskazują, że:
• i. d okonane przez daną instytucję uzasadnione szacunki dotyczące oczekiwanej straty z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji w okresie do rozliczenia transakcji zgodnie z lit. b) art. 243 ust. 2 lub 244 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 mogą być zbyt niskie, by uznać, że istotna części ryzyka kredytowego została przeniesiona na osoby trzecie. Należy uwzględnić termin zapadalności kwoty głównej, w tym potencjalne wystąpienie marży nadwyżkowej.
• ii. marża, o jaką pozycje sekurytyzacyjne, które byłyby przedmiotem odliczenia od kapitału podstawowego Tier I lub którym przypisano by wagę ryzyka równą 1 250 %, przekracza uzasadnione szacunki dotyczące oczekiwanej straty na sekurytyzowanych ekspozycjach do rozliczenia transakcji, może być zbyt niska, by uznać przeniesienie istotnej części ryzyka kredytowego na osoby trzecie.
• d. Wysokie koszty poniesione przez instytucję inicjującą na przeniesienie ryzyka kredytowego na osoby trzecie w ramach danej sekurytyzacji wskazują, że przeniesienie istotnej części ryzyka uzyskane formalnie zgodnie z art. 243 ust. 2 lit.
• a) lub b) lub 244 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 może być w rzeczywistości ograniczone przez te wysokie koszty przeniesienia ryzyka kredytowego.
• e. Instytucja inicjująca zamierza wykazać przeniesienie istotnej części ryzyka na osoby trzecie zgodnie z art. 243 ust. 2 lit. a) lub b) lub 244 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przy braku oceny odpowiednich transz przez ECAI.
• f. Tran sakcje sekurytyzacyjne portfela handlowego.
• g. Transakcje sekurytyzacyjne z opcjami sprzedaży lub zakupu niebędącymi opcjami uznawanymi za niezaburzające skutecznego przeniesienia ryzyka kredytowego zgodnie z pkt 5(2), 5(3) i 5(4) niniejszych wytycznych.