Część 7 - Redukcja wartości

Systemy gwarancji depozytów lub wyznaczone organy powinny zawsze stosować redukcję wartości aktywów o niskim ryzyku stanowiących przedmiot zabezpieczenia, chyba że zabezpieczenie przekazano w gotówce w tej samej walucie co zobowiązanie do zapłaty. Oznacza to, że wartość aktywa bazowego jest obliczana jako wartość rynkowa aktywa obniżona o pewien procent (redukcja wartości).

Systemy gwarancji depozytów lub wyznaczone organy powinny zadbać, aby redukcja wartości odzwierciedlała ryzyko kredytowe, ryzyko rynkowe i ryzyko utraty płynności wynikające z wartości ekspozycji każdego aktywa. W tym celu należy ustalać różne poziomy redukcji wartości z uwzględnieniem rodzaju emitenta i jego wiarygodności kredytowej oraz terminu zapadalności aktywów i waluty nominalnej, w których są wyrażone.

Redukcja wartości powinna uwzględniać również oszacowanie spodziewanych strat oraz spodziewany okres konieczny do zbycia aktywów.

Redukcja wartości może być prowadzona w oparciu o różne harmonogramy i metodologie. Harmonogram redukcji stosowany przez EBC lub krajowe banki centralne Unii Europejskiej w odniesieniu do aktywów kwalifikujących się do wykorzystania jako zabezpieczenie może stanowić wiarygodną podstawę dla redukcji. Systemy gwarancji depozytów lub wyznaczone organy powinny zapewnić, aby wartość aktywów o niskim ryzyku była regularnie, a jeśli to możliwe - codziennie, wyceniana według wartości rynkowej.

Ponadto po redukcji wartość rynkowa aktywów o niskim ryzyku stanowiących przedmiot zabezpieczenia po redukcji powinna być utrzymana w czasie. Oznacza to, że jeżeli wartość aktywów bazowych regularnie wycenianych według wartości rynkowej spada poniżej określonego poziomu minimalnego i przestaje odpowiadać wskaźnikowi pokrycia na skutek zastosowania redukcji, instytucja kredytowa powinna zostać zobowiązana do dostarczenia dodatkowych aktywów o niskim ryzyku lub do zastąpienia odpowiedniej części zobowiązania do zapłaty gotówką.

W każdym przypadku systemy gwarancji depozytów lub wyznaczone organy nie są ograniczone w nakładaniu na instytucje członkowskie dodatkowych wymogów w zakresie sprawozdawczości i powiadamiania.

Podejście ostrożnościowe do zobowiązań do zapłaty powinno mieć na celu zapewnienie równych warunków konkurencyjności oraz ograniczenie efektu procykliczności takich zobowiązań w zależności od podejścia księgowego.