6.3.2.2 Calculation of long-run average LGD

Dokonując oceny tego, czy ZDO obejmuje dostateczną liczbę zakończonych procesów odzyskiwania należności zgodnie z ust. 147 ppkt. (b), instytucje powinny wziąć pod uwagę liczbę zakończonych procesów odzyskiwania należności w całkowitej liczbie obserwacji.

Zgodnie z art. 181 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje są zobowiązane do obliczania długoterminowej średniej LGD oddzielnie dla każdej klasy lub puli instrumentu. W tym kontekście instytucje powinny obliczyć długoterminową średnią LGD również na poziomie portfela objętego modelem LGD. Przy obliczaniu długoterminowej średniej LGD instytucje powinny uwzględnić wszystkie przypadki niewykonania zobowiązania obserwowane w okresie obserwacji historycznej, które mieszczą się w zakresie modelu LGD.

Nie naruszając art. 181 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje powinny obliczyć długoterminową średnią LGD jako średnią arytmetyczną zrealizowanych LGD w okresie obserwacji historycznej ważoną liczbą przypadków niewykonania zobowiązania. Instytucje nie powinny korzystać w tym celu z żadnych średnich LGD obliczonych na podzbiorze obserwacji, w szczególności rocznych średnich LGD, chyba że stosują tę metodę, aby uwzględnić wyższe wagi późniejszych danych o ekspozycjach detalicznych zgodnie z art. 181 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

W przypadku gdy instytucje nie przypisują równej wagi do wszystkich danych historycznych dla ekspozycji detalicznych zgodnie z art. 181 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, powinny one być w stanie wykazać w sposób udokumentowany, że użycie wyższych wag dla późniejszych danych jest uzasadnione lepszą prognozą wskaźników strat. W szczególności w przypadku gdy do określonych okresów stosowane są wagi zerowe lub bardzo małe, powinno to być odpowiednio uzasadnione lub prowadzić do bardziej ostrożnościowych oszacowań.