Zakres stosowania

Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do instytucji, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jeżeli kredyt mieści się w zakres ie dyrektywy 2014/17/UE (dyrektywy w sprawie kredytów hipotecznych), rozdział 5 ma zastosowanie do kredytodawców w rozumieniu art. 4 pkt 2 tej dyrektywy, z wyłączeniem ust. 93 niniejszych wytycznych. Jeżeli kredyt wchodzi w zakres dyrektywy 2008/48/WE (dyrektywy w sprawie kredytów konsumenckich), rozdział 5 ma zastosowanie do kredytodawców w rozumieniu art. 3 lit. b) tej dyrektywy, z wyłączeniem ust. 93 niniejszych wytycznych .

Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do wewnętrznych zasad zarządzania i procedur stosowanych przez instytucje w związku z procesami udzielania kredytów, jak również obowiązujących przez cały cykl życia instrumentów kredytowych. Co więcej, wytyczne te mają zastosowanie do praktyk zarządzania ryzykiem, zasad postępowania, procesów i procedur udzielania kredytów oraz monitorowania ekspozycji obsługiwanych, jak również ich włączenia w ramy zarządzania ogólnego i zarządzania ryzykiem.

Rozdziały 4 i 8 obowiązują w odniesieniu do całości ryzyka kredytowego podejmowanego przez instytucje, z wyłączeniem dłużnych papierów wartościowych, instrumentów pochodnych oraz transakcji finansowych z użyciem papierów wartościowych .

Rozdziały 5 i 6 mają zastosowanie do kredytów udzielanych konsumentom, mikroprzedsiębiorstwom oraz małym, średnim i dużym przedsiębiorstwom. Rozdziały 5 i 6 nie mają zastosowania do kredytów i zaliczek udzielanych na rzecz instytucji kredytowych, firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, zakładów ubezpiecze ń i zakładów reasekuracji oraz banków c entralnych, a także kredytów i zaliczek udzielanych na rzecz państw, w tym rządów centralnych, samorządów lokalnych i regionalnych oraz podmiotów sektora publicznego. Rozdziały 5 i 6 nie mają zastosowania do kredytów zagrożonych lub niezagrożonych ni ewykonaniem zobowiązania ani kredytów nieobsługiwanych .

Właściwe organy mogą rozważyć stosowanie rozdziałów 6 i 7 do kredytodawców, którzy są objęci zakresem dyrektywy 2014/17/UE i dyrektywy 2008/48/UE i nie są instytucjami kredytowymi.

Jeżeli w kontekście finansowania nieruchomości nieruchomość ma różne przeznaczenie , np. mieszkaniowe i komercyjne, należy ją zaklasyfikować, kierując się przeznaczeniem dominującym, lub uznać za odrębne nieruchomości, biorąc pod uwagę jej powierzchnię wykorzystywaną w określonym celu. Jeżeli nie jest możliwe obiektywne doko nanie takiej oceny ( np. pewne części nieruchomości mogą być przeznaczone do użytku wspólnego), nieruchomość można zaklasyfikować zgodnie z jej przeznaczeniem dominującym .

Właściwe organy powinny zapewnić, aby instytucje stosowały niniejsze wytyczne na zasa dzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej zgodnie z art. 109 dyrektywy 2013/36/UE, chyba że właściwe organy skorzystają z odstępstw przewidzianych w art. 21 i art. 109 dyrektywy 2013/36/UE. Właściwe organy powinny również zapewnić, aby ins tytucje stosowały niniejsze wytyczne na zasadzie subskonsolidowanej i indywidualnej, zgodnie z polit yką i praktykami grupy na szczeblu skonsolidowanym, uwzględniając charakterystykę tych instytucji i ich portfele kredytowe.