4. Kryteria identyfikacji podzbiorów ekspozycji sektorowych

Z zastrzeżeniem części 5 i 7, przy stosowaniu SyRB zgodnie z art. 133 ust. 4 i ust. 5 lit. f) dyrektywy 2013/36/UE, odpowiednie organy powinny zidentyfikować podzbiór lub podzbiory ekspozycji sektorowych poprzez połączenie po jednym elemencie lub podelemencie z każdego z następujących wymiarów ekspozycji:

• a. rodzaj dłużnika lub sektora kontrahenta;
• b. rodzaj ekspozycji oraz
• c. rodzaj zabezpieczenia.

Wykaz elementów, w tym ich podział, w ramach każdego wymiaru, jest określony w części 6.

W uzupełnieniu minimalnego zbioru wymiarów, o którym mowa w pkt 11, odpowiednie organy mogą, w stosownych przypadkach, gdy jest to należycie uzasadnione i proporcjonalne, w celu zapobiegania występowaniu ryzyka makroostrożnościowego lub ryzyka systemowego, o czym mowa w art. 133 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE, dalej łączyć wybrane elementy lub podelementy wymiarów, o których mowa w pkt 11, z jednym elementem lub podelementem z dowolnego spośród skorelowanych podwymiarów, w następujący sposób:

• a. działalność gospodarcza (dla elementu „osoba prawna” wymiaru „rodzaj dłużnika lub sektora kontrahenta”);
• b. profil ryzyka (dla wymiaru „rodzaj ekspozycji”) oraz
• c. obszar geograficzny (dla wymiaru „rodzaj zabezpieczenia”).

Wykaz elementów w ramach każdego podwymiaru, w tym ich podział, jest określony w części 6.

W drodze odstępstwa od pkt 12 odpowiednie organy mogą w razie potrzeby połączyć dwa elementy z podwymiaru „profil ryzyka”, pod warunkiem że ryzyko wynikające z odnośnego podzbioru ekspozycji sektorowych jest istotne systemowo zgodnie z częścią 5.

Przykłady możliwych kombinacji elementów i podelementów wymiarów i podwymiarów,

• o których mowa w niniejszej części, znajdują się w załączniku 2.