4.3 Ustalanie, weryfikacja i monitorowanie limitów określonych przez instytucję dla agenta trójstronnego względem papierów wartościowych wyemitowanych przez emitenta zabezpieczenia

Instytucje powinny ustalić określone limity dla każdego emitenta zabezpieczenia oraz, w przypadku gdy uznają to za konieczne, wykluczyć niektórych emitentów zabezpieczeń, aby nie naruszać limitów dużych ekspozycji przewidzianych w art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Limity powinny być wyrażone jako wartość bezwzględna lub procentowa wszystkich papierów wartościowych lub papieru wartościowego określonego rodzaju w portfelu emitenta zabezpieczenia.

W celu ustalenia określonych limitów instytucje powinny stworzyć profile kwalifikowalności oparte na wykazach emitentów zabezpieczeń oraz na rodzajach papierów wartościowych, które agent trójstronny mógłby wykorzystać w celu zbudowania portfela papierów wartościowych danego emitenta zabezpieczenia. W tym celu instytucje powinny wziąć pod uwagę możliwe powiązania między poszczególnymi emitentami zabezpieczenia lub między poszczególnymi emitentami zabezpieczenia a klientami całego portfela, które mogłyby prowadzić do powstania grupy powiązanych klientów zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Do celów ustalenia określonego limitu mającego zastosowanie do portfela papierów wartościowych danego emitenta zabezpieczenia, instytucje powinny wziąć pod uwagę:

• a) swoje bieżące ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia i grupy powiązanych z nim klientów, jeżeli są dostępne; „TRÓJSTRONNYCH TRANSAKCJI Z UDZIELONYM PRZYRZECZENIEM ODKUPU” OKREŚLONYCH W ART. 403 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA CRR
• b) swoje ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia i grupy powiązanych z nim klientów, jeżeli są dostępne, w poprzednim roku kalendarzowym;
• c) swoje planowane ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia i grupy powiązanych z nim klientów, jeżeli są dostępne, na najbliższe 6 – 12 miesięcy;
• d) czy instytucja zarządzała papierami wartościowymi wyemitowanymi przez emitenta zabezpieczenia na podstawie trójstronnych umów repo lub na podstawie kombinacji trójstronnych um ów repo i transakcj i repo zawartych bezpośrednio z kontrahentem.

Oprócz elementów, o których mowa w pkt 17 i 18, instytucje powinny ustalić limity, stosując margines ostrożnościowy, który pozwoliłby instytucji na stałe przestrzeganie limitów dużych ekspozycji przewidzianych w art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4.3.2 Weryfikacja określonych limitów i częstotliwość weryfikacji

Instytucje powinny zapewnić, aby umowa o świadczenie usług uwzględniała okoliczności, w których określone limity mogłyby być weryfikowane, oraz częstotliwość weryfikacji.

W szczególności instytucje powinny mieć możliwość wnioskowania o weryfikację określonych limitów na podstawie sprawozdań agenta trójstronnego, o których mowa w pkt 12 lit. e), lub gdy zostały poinformowane przez agenta trójstronnego o wszelkich naruszeniach określonych limitów.

Ustalając okoliczności, o których mowa w pkt 20, instytucje powinny brać pod uwagę swoje całkowite ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia i grupy powiązanych z nim klientów, jeżeli są dostępne, oraz ryzyko naruszenia limitów dużych ekspozycji przewidzianych w art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Instytucje powinny również uwzględnić z należytą starannością swoje procedur y administracyjn e i księgow e oraz mechanizm y kontroli wewnętrznej, do terminowego zarządzania wszelkimi innymi ekspozycjami wobec emitenta zabezpieczenia, tak aby uniknąć naruszenia limitów dużych ekspozycji.

Weryfikacja określonych limitów powinna nastąpić poprzez zmian ę wartości bezwzględnej określonego limitu lub wartości procentowej papierów wartościowych określonego rodzaju w portfelu emitenta zabezpieczenia. Może ona również nastąpić poprzez wyłączenie lub włączeni e papierów wartościowych danego rodzaju do portfela emitenta zabezpieczenia.

Weryfikacja określonych limitów powinna być możliwa w całym okresie obowiązywania umo wy o świadczenie usług i powinna zostać terminowo dokonana przez agenta trójstronnego po otrzymaniu przez niego stosownej informacji.

4.3.3 Monitorowanie określonych limitów i jego częstotliwość

W przypadku gdy instytucje stosują podejście alternatywne, powinny one sprawdzić, czy systemy w ykorzystywane przez agenta trójstronnego do monitorowania struktury zabezpieczeń są odpowiednie pod względem dokładnego i terminowego zarządzania określonymi limitami.

W szczególności instytucje powinny sprawdzić, czy systemy monitorowania wykorzystywane przez agenta trójstronnego umożliwiają mu inicjowanie zmian w ramach portfela papierów wartościowych danego emitenta zabezpieczenia w celu zapewnienia zgodności z określonymi limitami.

Instytucje powinny również sprawdzić, czy agent trójstronny zarządza aktualizacją wyceny zabezpieczenia, zmiennym depozytem zabezpieczającym, płatnościami dochodu z tytułu zabezpieczeń i ewentualnie wszelkimi niezbędnymi substytu tami zabezpieczenia zgodnie ze swoimi zobowiązaniami agenta trójstronn ego wynikającymi z umowy o świadczenie usług.