Status niniejszych wspólnych wytycznych

Zgodnie z przepisami sektorowymi właściwe organy powinny wdrożyć niniejsze wspólne wytyczne zgodnie z zasadą proporcjonalności⁴ .

(¹ ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/36/oj).

(² ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/138/oj).

(³ ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2013/575/oj).

(⁴ ) W związku z tym, że niniejsze wytyczne są skierowane do właściwych organów, stosowanie zasady proporcjonalności powinno odbywać się zgodnie z wymogami dotyczącymi proporcjonalności określonymi w przepisach sektorowych.

Właściwe organy powinny uwzględniać wszystkie czynniki ryzyka ESG i ich potencjalny rozwój przy opracowywaniu ram nadzorczych testów warunków skrajnych oraz na bieżąco weryfikować znaczenie ryzyka ESG dla tych ram, zwłaszcza w miarę stopniowego rozszerzania zakresu na inne czynniki ESG. Właściwe organy powinny precyzyjnie określić swoje cele podczas przeprowadzania testów warunków skrajnych dotyczących ESG, biorąc pod uwagę dwa główne rodzaje testó w warunków skrajnych:

• ▪ testowanie stabilności pozycji kapitałowej i płynności oraz zdolności do pokrycia strat podmiotów finansowych w obliczu wstrząsów gospodarczych i finansowych związanych z wszystkimi istotnymi rodzajami ryzyka, w tym ryzyka ESG, w krótkoterminowym horyzonci e czasowym (np. do pięciu lat);
• ▪ testowanie odporności strategii i modelu biznesowego podmiotów finansowych na szereg scenariuszy związanych z ESG w długoterminowym horyzoncie czasowym (co najmniej 10 lat⁵ ).

Ocena istotności