148. Okres obserwacji historycznej powinien być jak najdłuższy i powinien obejmować dane z różnych …

Okres obserwacji historycznej powinien być jak najdłuższy i powinien obejmować dane z różnych okresów posiadających różne warunki ekonomiczne. W tym celu instytucje powinny co najmniej wybrać okres obserwacji historycznej w taki sposób, aby:

• (a) długość okresu obserwacji historycznej, tj. okres czasu pomiędzy najstarszym zdarzeniem niewykonania zobowiązania uwzględnionym w ZDO a momentem szacowania wartości LGD, obejmowała co najmniej minimalną długość określoną w art. 181 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w przypadku ekspozycji wobec firm, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych oraz, w przypadku ekspozycji detalicznych, okres określony w art. 181 ust. 2 akapit 2 tego rozporządzenia jak również, w stosownych przypadkach, w delegowanym rozporządzeniu Komisji przyjmującym normy techniczne określone w art. 181 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia.
• (b) ZDO obejmował dostateczną liczbę zakończonych procesów odzyskiwania należności w celu określenia solidnych oszacowań wartości LGD;
• (c) składał się z kolejnych okresów i obejmował ostatnie okresy przed momentem szacowania wartości LGD;
• (d) obejmował pełny okres, w przypadku którego instytucja jest w stanie racjonalnie odwzorować obecnie obowiązującą definicję niewykonania zobowiązania;
• (e) wszystkie dostępne dane wewnętrzne uważne były za „istotne” zgodnie z art. 181 ust. 1 lit.
• j) oraz ust. 2 akapit 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz były objęte okresem obserwacji historycznej.

1. Przegląd

1.1 Odwołania

1.2 Zidentyfikowane wymagania

1.3 Powiązane normy

2. Zidentyfikowane wymagania

3. Powiązane normy

• EBA - Published by the European Banking Authority at https://www.eba.europa.eu/