Άρθρο 209 3.

κάθε ίδρυμα διαθέτει αποτελεσματική διαδικασία εκτίμησης του πιστωτικού κινδύνου από εισπρακτέες απαιτήσεις. Η διαδικασία περιλαμβάνει αναλύσεις της δραστηριότητας και του επιχειρηματικού τομέα του δανειολήπτη και των κατηγοριών πελατών με τους οποίους συναλλάσσεται. Εάν το ίδρυμα βασίζεται στην εκτίμηση των δανειοληπτών του για τον προσδιορισμό του πιστωτικού κινδύνου των πελατών, επανεξετάζει τις πιστωτικές πρακτικές των δανειοληπτών για να εξακριβώσει την επάρκεια και την αξιοπιστία τους,

η διαφορά μεταξύ ποσού του ανοίγματος και αξίας των εισπρακτέων απαιτήσεων θα αντικατοπτρίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, περιλαμβανομένου του κόστους ρευστοποίησης, τον κίνδυνο συγκέντρωσης για το σύνολο των απαιτήσεων κάθε πιστούχου που έχουν ενεχυριασθεί και του κινδύνου συγκέντρωσης για το σύνολο των ανοιγμάτων του ιδρύματος πέραν από αυτόν που ελέγχεται από τη γενική μεθοδολογία του. Τα ιδρύματα εφαρμόζουν διαδικασία παρακολούθησης των εισπρακτέων απαιτήσεων σε συνεχή βάση. Ελέγχουν επίσης, σε τακτική βάση, τη συμμόρφωση με τις ρήτρες των δανείων, τους περιβαλλοντικούς περιορισμούς και τις λοιπές νομικές απαιτήσεις,

οι εισπρακτέες απαιτήσεις που ενεχυριάζονται από τον πιστούχο είναι επαρκώς διαφοροποιημένες και δεν συσχετίζονται σημαντικά με την οικονομική κατάστασή του. Σε περίπτωση σημαντικής θετικής συσχέτισης, ο σχετικός κίνδυνος θα λαμβάνεται υπόψη κατά τον καθορισμό περιθωρίων για το σύνολο των εξασφαλίσεων,

τα ιδρύματα δεν χρησιμοποιούν εισπρακτέες απαιτήσεις από εταιρείες συνδεδεμένες με τον πιστούχο, συμπεριλαμβανομένων των θυγατρικών και των υπαλλήλων του, ως αποδεκτή πιστωτική προστασία,

κάθε ίδρυμα διαθέτει γραπτώς τεκμηριωμένη διαδικασία για την συλλογή των εισπρακτέων απαιτήσεων σε περίπτωση προβλημάτων. Τα αναγκαία μέσα για την συλλογή των εισπρακτέων απαιτήσεων πρέπει να υφίστανται ακόμα και όταν τα ιδρύματα προσβλέπουν σε λειτουργική αποπληρωμή των πιστώσεων.