Άρθρο 513 1.

κατά πόσον είναι αποδοτικά, αποτελεσματικά και διαφανή τα υφιστάμενα μακροπροληπτικά εργαλεία που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό και στην οδηγία 2013/36/ΕΕ,

κατά πόσον επαρκούν η κάλυψη και οι πιθανοί βαθμοί αλληλοεπικάλυψης μεταξύ των διάφορων μακροπροληπτικών εργαλείων για την αντιμετώπιση παρόμοιων κινδύνων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό και στην οδηγία 2013/36/ΕΕ και, εάν κριθεί σκόπιμο, προτείνει νέους μακροπροληπτικούς κανόνες,

πώς αλληλεπιδρούν τα διεθνώς συμφωνηθέντα πρότυπα για τα συστημικά ιδρύματα με τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού και της οδηγίας 2013/36/ΕΕ και, εάν κριθεί σκόπιμο, προτείνει νέους κανόνες που να λαμβάνουν υπόψη τα εν λόγω διεθνώς συμφωνηθέντα πρότυπα,

κατά πόσον στα μακροπροληπτικά εργαλεία που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό και στην οδηγία 2013/36/ΕΕ θα πρέπει να προστεθούν άλλα είδη μέσων, όπως μέσα βασιζόμενα στους δανειολήπτες, προκειμένου να συμπληρωθούν τα βασιζόμενα στα κεφάλαια μέσα και να καταστεί δυνατή η εναρμονισμένη χρήση των μέσων στην εσωτερική αγορά, λαμβάνοντας υπόψη του κατά πόσον απαιτούνται εναρμονισμένοι ορισμοί των μέσων αυτών και υποβολή των αντίστοιχων στοιχείων σε επίπεδο Ένωσης προκειμένου να θεσπιστούν τέτοιου είδους μέσα,

κατά πόσον η απαίτηση αποθέματος ασφαλείας για τον δείκτη μόχλευσης που αναφέρεται στο άρθρο 92 παράγραφος 1α θα πρέπει να επεκταθεί σε συστημικώς σημαντικά ιδρύματα πέραν των G-SII, κατά πόσον η βαθμονόμησή της θα πρέπει να είναι διαφορετική από τη βαθμονόμηση για τα G-SII, και κατά πόσον η βαθμονόμησή της θα πρέπει να εξαρτάται από το επίπεδο συστημικής σημασίας του ιδρύματος,

κατά πόσον η τρέχουσα εθελοντική αμοιβαιότητα των μακροπροληπτικών μέτρων θα πρέπει να μετατραπεί σε υποχρεωτική αμοιβαιότητα και κατά πόσον αποτελεί κατάλληλη βάση για τον σκοπό αυτό το τρέχον πλαίσιο του ΕΣΣΚ για την εθελοντική αμοιβαιότητα,

πώς μπορούν να ανατεθούν στις αρμόδιες ενωσιακές και εθνικές αρχές μακροπροληπτικής εποπτείας εργαλεία για την αντιμετώπιση νέων αναδυόμενων συστημικών κινδύνων που προκύπτουν από ανοίγματα πιστωτικών ιδρυμάτων στον μη τραπεζικό κλάδο, ιδίως από τις αγορές παραγώγων και συναλλαγών χρηματοδότησης τίτλων, τον κλάδο της διαχείρισης στοιχείων ενεργητικού και τον ασφαλιστικό κλάδο.