1. Κάθε κράτος μέλος θεσπίζει μία ή περισσότερες ρυθμίσεις χρηματοδότησης για να διασφαλίσει ότι η αρχή εξυγίανσης έχει στη διάθεσή της επαρκή κεφάλαια μέσω εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων εισφορών ή συνδυασμού αυτών από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν λάβει άδεια στο εν λόγω κράτος μέλος και από υποκαταστήματα επιχειρήσεων τρίτων χωρών στην Ένωση που βρίσκονται στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους για να καλύψει τουλάχιστον την καταβολή της διαφοράς στους μετόχους, τους κατόχους ασφαλιστήριου συμβολαίου, τους δικαιούχους, τους αιτούντες ή άλλους πιστωτές που αναφέρονται στο άρθρο 57.
Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν τη δυνατότητα χρήσης των ρυθμίσεων χρηματοδότησης που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο και για να καλύπτουν άλλες δαπάνες που συνδέονται με τη χρήση εργαλείων εξυγίανσης, στον βαθμό που η χρήση ρυθμίσεων χρηματοδότησης είναι απαραίτητη για την επίτευξη των στόχων εξυγίανσης.
Τα κράτη μέλη μπορούν να χρησιμοποιούν την ίδια διοικητική δομή για τις ρυθμίσεις χρηματοδότησής τους όπως και για τα συστήματα εγγύησης ασφάλισης, λαμβάνοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 883/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (26).