4. Proporcjonalne metody dywersyfikacji detalicznej

Do celów art. 123 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 ekspozycję należy uznać za stanowiącą jedną ze znacznej liczby ekspozycji cechujących się podobnymi właściwościami, dzięki którym ryzyka związane z taką ekspozycją są znacznie ograniczone, gdy należy ona do wystarczająco zróżnicowanego portfela zgodnie z pkt 11.

Portfel należy uznać za wystarczająco zróżnicowany, jeżeli stosunek sumy wartości ekspozycji dużych kwalifikujących się ekspozycji detalicznych określonych w pkt 12 do sumy wartości ekspozycji wszystkich kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucji nie przekracza 10%.

Kwalifikującą się ekspozycję detaliczną należy uznać za dużą kwalifikującą się ekspozycję detaliczną, jeżeli stosunek jej wartości ekspozycji do sumy wartości ekspozycji wszystkich kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucji przekracza próg 0,2%. W celu określenia dużych kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucja powinna traktować kwalifikujące się ekspozycje detaliczne wobec danego klienta lub grupy powiązanych klientów, w stosownym przypadku, jako pojedynczą ekspozycję, sumując ich wartości ekspozycji.

Instytucja powinna najpierw ocenić, czy portfel złożony ze wszystkich kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucji spełnia warunek określony w pkt 11.

W przypadku gdy portfel składający się ze wszystkich kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucji nie spełnia warunku określonego w pkt 11 , instytucja może wyłączyć z niego co najmniej jedną dużą kwalifikującą się ekspozycję detaliczną określoną w pkt 12.

Portfel powstały w wyniku wyłączenia ekspozycji przeprowadzonego zgodnie z pkt 14 należy uznać za wystarczająco zróżnicowany, jeżeli spełnia on warunek określony w pkt 11.

Ekspozycje wyłączone zgodnie z pkt 14 nie powinny być uznawane za stanowiąc e jedn e ze znacznej liczby ekspozycji cechujących się podobnymi właściwościami do celów art. 123 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

W przypadku portfela obejmującego ekspozycje sekurytyzowane ocena zgodności z warunkiem zróżnicowania, o którym mowa w pkt 11 , powinna być przeprowadzona w odniesieniu do ekspozycji detalicznych stanowiących podstawę sekurytyzacji, jak gdyby te ekspozycje bazowe nie były objęte sekurytyzacją, zgodnie z art. 255 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W związku z tym obliczenia współczynników, o których mowa w pkt 11 i 12 , nie powinny być dokonywane dla całego portfela kwalifikujących się ekspozycji detalicznych instytucji, natomiast powinny być dokonywane osobno dla trzech subportfeli. W szczególności:

• a) w przypadku subportfela składającego się z ekspozycji niesekurytyzowanych licznik i mianownik powinny obejmować wyłącznie ekspozycje niesekurytyzowane;
• b) w przypadku subportfela składającego się z ekspozycji sekurytyzowanych, w przypadku których instytucja pełni rolę jednostki inicjującej, licznik i mianownik powinny obejmować zarówno te ekspozycje sekurytyzowane, jak i wszystkie ekspozycje niesekurytyzowane;
• c) w przypadku subportfela składającego się z ekspozycji sekurytyzowanych, gdy instytucja występuje w charakterze inwestora, licznik i mianownik powinny obejmować wyłącznie sekurytyzowane ekspozycje bazowe.

Niezależnie od pkt 17 w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzowanych, w przypadku których instytucje działają jako inwestorzy, instytucje mogą również stosować następujące wytyczne: wyżej opisaną ocenę dywersyfikacji należy uznać za automatycznie spełnioną w przypadku gdy instytucja posiada pozycję sekurytyzacyjną inwestora, w zakresie, w jakim ta ostatnia obejmuje ekspozycje bazowe, w odniesieniu do których – zgodnie z wymogami należytej staranności i przejrzystości określonymi w art. 5 i 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 – informacje o dłużniku oraz wartości ekspozycji z tytułu ekspozycji bazowych tych pozycji sekurytyzacyjnych nie są wymagane w szablonach, o których mowa w art. 7 tego rozporządzenia. Odstępstwo to powinno mieć zastosowanie wyłącznie w przypadkach, gdy szablony wymagane zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402 nie przewidują informacji o dłużniku i wielkości dłużnika.