Artykuł 7 Wykrywanie brakujących informacji o płatniku lub odbiorcy

1.   Dostawca usług płatniczych odbiorcy wdraża skuteczne procedury pozwalające wykryć, czy pola dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy w systemie przesyłania komunikatów lub systemie płatności i rozrachunku wykorzystywanym do realizacji transferu środków pieniężnych zostały podane z użyciem znaków lub danych wejściowych dopuszczalnych w ramach konwencji tego systemu.

2.   Dostawca usług płatniczych odbiorcy wdraża skuteczne procedury, w tym, stosownie do przypadku, monitorowanie po wykonaniu transferu lub w trakcie jego realizacji, pozwalające wykryć ewentualny brak następujących informacji o płatniku lub odbiorcy:

3.   W przypadku transferów środków pieniężnych, których kwota przekracza 1 000 EUR, niezależnie od tego, czy transfery te są dokonywane jako jedna transakcja lub kilka transakcji, które wydają się powiązane, przed uznaniem rachunku płatniczego odbiorcy lub udostępnieniem odbiorcy środków pieniężnych dostawca usług płatniczych odbiorcy weryfikuje poprawność informacji o odbiorcy, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, na podstawie dokumentów, danych lub informacji uzyskanych z wiarygodnego i niezależnego źródła, bez uszczerbku dla wymogów określonych w art. 83 i 84 dyrektywy (UE) 2015/2366.

4.   W przypadku transferów środków pieniężnych, których kwota nie przekracza 1 000 EUR i które nie wydają się powiązane z innymi transferami środków pieniężnych, które – łącznie z przedmiotowym transferem – opiewają na kwotę przekraczającą 1 000 EUR, dostawca usług płatniczych odbiorcy nie musi weryfikować poprawności informacji o odbiorcy, chyba że dostawca usług płatniczych odbiorcy:

5.   Uznaje się, że weryfikację, o której mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, przeprowadzono, gdy: