Artykuł 4 5.

od 2036 r. – odpowiedni wkład w osiągnięcie celu klimatycznego na 2040 r. wysokiej jakości międzynarodowych jednostek emisji na mocy art. 6 porozumienia paryskiego w wysokości do 5 % emisji netto Unii z 1990 r. – co odpowiada krajowej redukcji emisji gazów cieplarnianych netto o 85 % do 2040 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. – co należy osiągnąć w sposób zarówno ambitny, jak i opłacalny, tak aby ułatwić Unii i państwom trzecim redukcję emisji gazów cieplarnianych netto zgodnie ze ścieżką redukcji odpowiadającą celowi porozumienia paryskiego, polegającym na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie na poziomie znacznie poniżej 2 oC oraz kontynuowaniu działań na rzecz ograniczenia wzrostu temperatury do poziomu 1,5  oC powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej, a jednocześnie gwarantować integralność ekologiczną tych jednostek emisji oraz promować przywództwo technologiczne Unii; można rozważyć okres pilotażowy w latach 2031–2035 w celu uruchomienia międzynarodowego rynku jednostek emisji o wysokiej jakości i wysokiej integralności; prawo Unii musi regulować kryteria pochodzenia, jakości i inne warunki dotyczące nabywania i wykorzystywania takich jednostek emisji, tak aby zagwarantować, że opierają się one na wiarygodnych i transformacyjnych działaniach w krajach partnerskich, co ma pozwolić osiągnąć cele i wdrożyć polityki klimatyczne kompatybilne z długoterminowym celem dotyczącym temperatury określonym w porozumieniu paryskim oraz zagwarantować solidne zabezpieczenia, w tym dotyczące integralności, unikania podwójnego liczenia, dodatkowości, trwałości, przejrzystego zarządzania, solidnych metod monitorowania, sprawozdawczości i weryfikacji, a także zapewnić współkorzyści gospodarcze, społeczne i środowiskowe, zabezpieczenia praw człowieka oraz wysoki poziom ambicji, jeśli chodzi o udział środków przeznaczonych na działania adaptacyjne i podział korzyści z łagodzenia zmiany klimatu z krajami, których to dotyczy; przy ustanawianiu kryteriów jakości Komisja w stosownych przypadkach rozważa, czy nie należałoby uzupełnić kryteriów określonych w art. 6 ust. 4 porozumienia paryskiego, tak aby zagwarantować przestrzeganie tych zabezpieczeń i najwyższą jakość międzynarodowych jednostek emisji, w szczególności jeśli chodzi o ich trwałość i prawa człowieka;

rolę, jaką odgrywa trwałe pochłanianie w ramach systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii, ustanowionego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE ( 1 ) (zwanego dalej „EU ETS”), w kompensowaniu trudnych do zredukowania emisji resztkowych;

większa elastyczność w ramach sektorów i instrumentów oraz pomiędzy nimi, aby wspierać osiąganie celów w prosty i racjonalny pod względem kosztów sposób;

realny wkład, jaki pochłanianie dwutlenku węgla wnosi w ogólne działania na rzecz redukcji emisji, przy uwzględnieniu niepewności towarzyszącej pochłanianiu naturalnemu dwutlenku węgla i dopilnowaniu, by ewentualne braki nie obciążały innych sektorów gospodarki, bez uszczerbku dla możliwości wykorzystania przez państwa członkowskie nadwyżek pochłaniania naturalnego w celu kompensowania ich emisji w innych sektorach;

potrzeba, by utrzymać, a w stosownych przypadkach także wzmocnić naturalne pochłaniacze i zarządzać nimi w perspektywie długoterminowej oraz chronić i odbudowywać różnorodność biologiczną, co będzie wspierać zrównoważoną biogospodarkę o obiegu zamkniętym, oraz konieczność, by uwzględniać konsekwencje różnic w strukturze wiekowej lasu, naturalnej zmienności i niepewności sytuacji, zwłaszcza tych związanych ze skutkami zmiany klimatu i zjawisk katastrofalnych w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa;

w celach i działaniach państw członkowskich przewidzianych na okres po 2030 r. należy uwzględnić efektywność kosztową i solidarność, w tym różne uwarunkowania krajowe i specyfikę państw członkowskich, w tym wysp i regionów najbardziej oddalonych;

najlepsze dostępne i najnowsze dowody naukowe, w tym najnowsze raporty IPCC i komitetu doradczego;

skutki społeczne, gospodarcze i środowiskowe we wszystkich państwach członkowskich, w tym w odniesieniu do celów dekarbonizacji i konkurencyjności przemysłu europejskiego;

koszty zaniechania działań i korzyści z działań w perspektywie średnioterminowej i długoterminowej;

potrzeba zapewnienia wszystkim sprawiedliwej i uczciwej, pragmatycznej, racjonalnej pod względem kosztów i społecznie wyważonej transformacji oraz jej wspierania, z uwzględnieniem różnych uwarunkowań krajowych i zwróceniem szczególnej uwagi na wpływ na ceny konsumpcyjne, ubóstwo energetyczne i transportowe oraz regiony i sektory, w tym ich zdolność inwestycyjną, małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), rolników oraz znajdujące się w trudnej sytuacji gospodarstwa domowe, na które oddziałuje transformacja prowadząca do neutralności klimatycznej;

kwestia uproszczenia przepisów i zmniejszenia obciążeń administracyjnych, neutralności technologicznej, opłacalności, efektywności ekonomicznej i bezpieczeństwa gospodarczego;

działania w dziedzinie klimatu jako siła napędowa inwestycji, innowacji i wzrostu konkurencyjności;

potrzeba wzmocnienia odporności i globalnej konkurencyjności unijnej gospodarki oraz ograniczenia ryzyka ucieczki emisji, w szczególności w odniesieniu do MŚP oraz sektorów przemysłu, które są najbardziej narażone na ucieczkę emisji, w tym w związku z wywozem, tak aby zapewnić uczciwą konkurencję;

najlepsze dostępne, opłacalne, bezpieczne i skalowalne technologie;

dostępność i przystępność cenowa energii, bezpieczeństwo dostaw, bezpieczeństwo energetyczne i efektywność energetyczna, w tym zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim”, jak również wzmocnienie sieci elektroenergetycznych i połączeń międzysystemowych z myślą o stworzeniu prawdziwej unii energetycznej i wspieraniu energii produkowanej w Unii;

rola paliw bezemisyjnych, niskoemisyjnych i odnawialnych w dekarbonizacji transportu, w tym transportu drogowego po 2030 r., oraz konkretnych środków wspierających producentów pojazdów ciężkich w osiągnięciu ich celów, z uwzględnieniem materiałów europejskiego pochodzenia;

uczciwość i solidarność pomiędzy państwami członkowskimi i wewnątrz nich;

potrzeba zapewnienia skuteczności środowiskowej i rozwoju w czasie przy jednoczesnej ochronie spójności społecznej, a także gwarantowaniu bezpieczeństwa żywnościowego i sprawiedliwej transformacji;

potrzeby i możliwości inwestycyjne, w tym dostęp do finansowania publicznego i prywatnego, a także wsparcie dla innowacji i dostępu do innowacyjnych technologii we wszystkich państwach członkowskich, z uwzględnieniem równowagi geograficznej;

zmiany sytuacji międzynarodowej i działania podejmowane na rzecz realizacji celów długoterminowych porozumienia paryskiego i ostatecznego celu Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), a także wsparcie dla partnerów Unii w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i jej skutkom.