Artykuł 47 Decyzja w sprawie równoważności

Komisja może przyjąć decyzję zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2, w odniesieniu do państwa trzeciego, stanowiącą, że ramy prawne i nadzorcze tego państwa trzeciego zapewniają spełnienie wszystkich następujących kryteriów:

W przypadku gdy istnieje prawdopodobieństwo, że skala i zakres usług świadczonych i działalności prowadzonej przez firmy z państw trzecich w Unii po przyjęciu decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, mogą mieć znaczenie systemowe dla Unii, prawnie wiążące wymogi ostrożnościowe, organizacyjne oraz wymogi w zakresie prowadzenia działalności, o których mowa w akapicie pierwszym, można uznać za wywierające skutek równoważny wymogom określonym w aktach, o których mowa w tym akapicie, wyłącznie po przeprowadzeniu dokładnej i szczegółowej oceny. W tym celu Komisja ocenia również oraz bierze pod uwagę konwergencję nadzorczą między danym państwem trzecim a Unią.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 50 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez doprecyzowanie okoliczności, w których skala i zakres usług świadczonych i działalności prowadzonej przez firmy z państw trzecich w Unii po przyjęciu decyzji o równoważności, o której mowa w ust. 1, mogą mieć znaczenie systemowe dla Unii.

W przypadku gdy skala i zakres usług świadczonych i działalności prowadzonej przez firmy z państw trzecich mogą potencjalnie mieć znaczenie systemowe dla Unii, Komisja może dołączyć do decyzji o równoważności szczególne warunki operacyjne, które miałyby zapewniać, aby EUNGiPW i właściwe organy krajowe dysponowały niezbędnymi narzędziami w celu zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu oraz monitorowania działalności firm inwestycyjnych z państw trzecich zarejestrowanych zgodnie z art. 46 ust. 2 w odniesieniu do usług świadczonych i działalności prowadzonej w Unii poprzez zapewnianie, aby firmy te spełniały:

Przyjmując decyzję, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja bierze pod uwagę to, czy dane państwo trzecie uznano za jurysdykcję niechętną współpracy do celów podatkowych zgodnie z odpowiednią polityką Unii lub za państwo trzecie wysokiego ryzyka na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/849.

Ramy ostrożnościowe, organizacyjne i ramy prowadzenia działalności państwa trzeciego można uznać za mające równoważny skutek w przypadku gdy ramy te spełniają wszystkie następujące warunki:

Do celów ust. 1a niniejszego artykułu, przy ocenie równoważności przepisów państw trzecich dotyczących obowiązku obrotu określonych w art. 23 i 28, Komisja ocenia także, czy ramy prawne państwa trzeciego przewidują kryteria wyznaczania systemów obrotu jako kwalifikujących się do celów zgodności z obowiązkiem obrotu, które to kryteria mają podobny skutek do tych ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia lub dyrektywy 2014/65/UE.

EUNGiPW dokonuje ustaleń dotyczących współpracy z odnośnymi właściwymi organami państw trzecich, których ramy prawne i nadzorcze zostały uznane za faktycznie równoważne zgodnie z ust. 1. W ramach takich ustaleń określa się przynajmniej:

▼M2

▼B

▼M2

▼M2

▼B

Firma z państwa trzeciego mająca siedzibę w państwie, którego ramy prawne i nadzorcze zostały uznane za faktycznie równoważne zgodnie z ust. 1 i która posiada zezwolenie zgodnie z art. 39 dyrektywy 2014/65/UE, może świadczyć usługi i prowadzić działalność objęte zezwoleniem na rzecz uprawnionych kontrahentów i klientów profesjonalnych w rozumieniu sekcji I załącznika II do dyrektywy 2014/65/UE w innych państwach członkowskich Unii bez tworzenia nowych oddziałów. W tym celu taka firma musi spełniać wymogi dotyczące informacji odnoszące się do transgranicznego świadczenia usług i prowadzenia działalności przewidziane w art. 34 dyrektywy 2014/65/UE.

W przypadku gdy Komisja zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2, przyjmie decyzję odwołującą decyzję podjętą na mocy ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu do państwa trzeciego, firma z tego państwa trzeciego nie korzysta w dalszym ciągu z praw przewidzianych w art. 46 ust. 1.

EUNGiPW monitoruje rozwój sytuacji w kontekście regulacyjnym i nadzorczym, praktyki z zakresu egzekwowania przepisów i inne istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła decyzje o równoważności zgodnie z ust. 1, w celu weryfikacji, czy nadal spełnione są warunki, na których podstawie podjęto te decyzje. EUNGiPW raz w roku przedstawia Komisji poufne sprawozdanie na temat swoich ustaleń. W przypadku gdy EUNGiPW uzna to za stosowne, może skonsultować się w sprawie tego sprawozdania z EUNB.

Sprawozdanie odzwierciedla również tendencje zaobserwowane na podstawie danych zgromadzonych zgodnie z art. 46 ust. 6a, w szczególności w odniesieniu do firm świadczących usługi lub prowadzących rodzaje działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE.

Na podstawie sprawozdania, o którym mowa w ust. 5, Komisja co najmniej raz w roku przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdanie to zawiera wykaz decyzji o równoważności przyjętych lub cofniętych przez Komisję w roku sprawozdawczym, a także wszelkie środki podjęte przez EUNGiPW na mocy art. 49 oraz zawiera wyjaśnienie powodów uzasadniających te decyzje i środki.

Sprawozdanie Komisji zawiera informacje na temat monitorowania zmian regulacyjnych i nadzorczych, praktyk w zakresie egzekwowania przepisów oraz innych istotnych zmian na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których przyjęto decyzje o równoważności. W sprawozdaniu zawiera się również ocenę rozwoju transgranicznego świadczenia usług inwestycyjnych przez firmy z państw trzecich w ujęciu ogólnym, a w szczególności w odniesieniu do usług i rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE. W stosownym przypadku sprawozdanie obejmuje również informacje dotyczące bieżącej oceny równoważności, którą to ocenę Komisja prowadzi w odniesieniu do państwa trzeciego.