Artykuł 6 1.

państwom członkowskim w ich staraniach na rzecz poprawy w zakresie zapobiegania cyberzagrożeniom i incydentom, ich wykrywania i analizowania oraz zdolności reagowania na cyberzagrożenia i incydenty – poprzez zapewnianie państwom członkowskim wiedzy fachowej;

państwom członkowskim oraz instytucjom, organom i jednostkom organizacyjnym Unii w ustanawianiu i wdrażaniu dobrowolnych polityk w zakresie ujawniania podatności;

instytucjom, organom i jednostkom organizacyjnym Unii w ich staraniach na rzecz poprawy w zakresie zapobiegania cyberzagrożeniom i incydentom, ich wykrywania i analizowania oraz na rzecz poprawy ich zdolności reagowania na takie cyberzagrożenia i incydenty, w szczególności poprzez odpowiednie wsparcie CERT-UE;

państwom członkowskim, w tworzeniu krajowych zespołów CSIRT, jeżeli zwrócono się o taką pomoc na podstawie art. 9 ust. 5 dyrektywy (UE) 2016/1148;

państwom członkowskim w opracowywaniu krajowych strategii w zakresie bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych, jeżeli zwrócono się o taką pomoc na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/1148, oraz promuje działania na rzecz upowszechniania tych strategii i odnotowuje postępy w ich wdrażaniu w całej Unii w celu propagowania najlepszych praktyk;

instytucjom Unii w opracowywaniu unijnych strategii w zakresie cyberbezpieczeństwa, działaniu na rzecz ich upowszechnienia i monitorowaniu postępów w ich realizacji;

krajowym i unijnym zespołom CSIRT w podnoszeniu poziomu ich zdolności, w tym poprzez propagowanie dialogu i wymiany informacji, w celu zapewnienia, aby każdy zespół CSIRT – przy uwzględnieniu aktualnego stanu wiedzy – posiadał wspólny zestaw minimalnych wymogów dotyczących zdolności oraz działał zgodnie z najlepszymi praktykami;

państwom członkowskim, poprzez regularne organizowanie na poziomie unijnym, co najmniej raz na dwa lata, ćwiczeń w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, o których mowa w art. 7 ust. 5, oraz wydawanie zaleceń dotyczących polityki w oparciu o proces oceny tych ćwiczeń i zdobyte przy nich doświadczenia;

odpowiednim organom publicznym, poprzez oferowanie szkoleń dotyczących cyberbezpieczeństwa, w stosownych przypadkach we współpracy z interesariuszami;

grupie współpracy, w wymianie na podstawie art. 11 ust. 3 lit. l) dyrektywy (UE) 2016/1148 najlepszych praktyk, w szczególności w odniesieniu do identyfikowania przez państwa członkowskie operatorów usług kluczowych, w tym odnośnie do transgranicznych zależności, dotyczących ryzyk i incydentów.