Άρθρο 70 Απόδοση των παροχών ανεργίας

Άρθρο 70

Απόδοση των παροχών ανεργίας

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει η συμφωνία που αναφέρεται στο άρθρο 65 παράγραφος 8 του βασικού κανονισμού, ο φορέας του τόπου κατοικίας απευθύνει στο φορέα του κράτους μέλους, στη νομοθεσία του οποίου έχει υπαχθεί για τελευταία φορά ο δικαιούχος, αίτηση απόδοσης των παροχών ανεργίας σύμφωνα με το άρθρο 65 παράγραφοι 6 και 7 του βασικού κανονισμού. Η αίτηση υποβάλλεται εντός έξι μηνών από το τέλος του ημερολογιακού εξαμήνου κατά τη διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκε η τελευταία καταβολή των παροχών ανεργίας των οποίων ζητείται η απόδοση. Η αίτηση αναφέρει το ποσό των παροχών που καταβλήθηκαν κατά τη διάρκεια των περιόδων των τριών ή πέντε μηνών οι οποίες αναφέρονται στις παραγράφους 6 και 7 του άρθρου 65 του βασικού κανονισμού, την περίοδο για την οποία χορηγήθηκαν οι παροχές αυτές και τα στοιχεία ταυτοποίησης του ανέργου. Οι απαιτήσεις υποβάλλονται και καταβάλλονται μέσω των οργανισμών σύνδεσης των οικείων κρατών μελών.

Δεν υφίσταται υποχρέωση εξέτασης των αιτήσεων που υποβάλλονται μετά τη λήξη της προθεσμίας που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο.

Εφαρμόζονται κατ’ αναλογία οι διατάξεις του άρθρου 66 παράγραφος 1 και του άρθρου 67 παράγραφοι 5 ως 7 του κανονισμού εφαρμογής.

Από το τέλος της προθεσμίας 18 μηνών που αναφέρεται στο άρθρο 67 παράγραφος 5 του κανονισμού εφαρμογής, επιτρέπεται να χρεώνεται τόκος από το φορέα πιστωτή για τις απαιτήσεις που δεν έχουν πληρωθεί. Ο τόκος υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 68 παράγραφος 2 του κανονισμού εφαρμογής.

Το μέγιστο ποσό απόδοσης που αναφέρεται στην τρίτη φράση της παραγράφου 6 του άρθρου 65 του βασικού κανονισμού είναι, σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση, το ποσό της παροχής το οποίο θα δικαιούταν ο ενδιαφερόμενος σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο θα είχε υπαχθεί για τελευταία φορά εάν είχε εγγραφεί στις υπηρεσίες απασχόλησης του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών που απαριθμούνται στο παράρτημα 5 του κανονισμού εφαρμογής, ο αρμόδιος φορέας ενός εξ αυτών των κρατών μελών, στη νομοθεσία του οποίου είχε υπαχθεί για τελευταία φορά ο ενδιαφερόμενος, καθορίζει το μέγιστο ποσό για κάθε μεμονωμένη περίπτωση με βάση το μέσο ποσό των παροχών ανεργίας που προβλέπονταν δυνάμει της νομοθεσίας του συγκεκριμένου κράτους μέλους κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος.