9. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι δικαστικές ή διοικητικές αρχές δύνανται να άρουν την αναστολή των ατομικών διώξεων στις ακόλουθες περιπτώσεις:
|
α)
|
η αναστολή δεν υπηρετεί πλέον τον στόχο της υποστήριξης των διαπραγματεύσεων για το σχέδιο αναδιάρθρωσης, επί παραδείγματι αν καταστεί προφανές ότι τμήμα των πιστωτών το οποίο, βάσει του εθνικού δικαίου, θα μπορούσε να παρακωλύσει την έγκριση του σχεδίου αναδιάρθρωσης αντιτίθεται στη συνέχιση των διαπραγματεύσεων·
|
|
β)
|
κατόπιν αίτησης του οφειλέτη ή του επαγγελματία στον τομέα της αναδιάρθρωσης·
|
|
γ)
|
εφόσον προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, αν ένας ή περισσότεροι πιστωτές ή μία ή περισσότερες κατηγορίες πιστωτών υφίστανται ή θα υφίσταντο αδικαιολόγητη βλάβη λόγω της αναστολής ατομικών διώξεων· ή
|
|
δ)
|
εφόσον προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, όταν η αναστολή επιφέρει την αφερεγγυότητα πιστωτή.
|
Τα κράτη μέλη δύνανται να περιορίζουν την εξουσία άρσης της αναστολής των ατομικών διώξεων στις περιπτώσεις όπου οι πιστωτές δεν είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους πριν την έναρξη ισχύος της αναστολής ή προτού χορηγηθεί χρονική παράταση από δικαστική ή διοικητική αρχή.
Εντός της προθεσμίας που αναφέρεται στην παράγραφο 6, τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ελάχιστο διάστημα με υπερβαίνον την αναφερομένη στην παράγραφο 6 περίοδο, κατά το οποίο δεν μπορεί να αρθεί η αναστολή των ατομικών διώξεων.