9.7 Wycena aktywów przejętych w drodze egzekucji

Instytucje kredytowe zdecydowanie powinny rozważyć uznanie aktywów przejętych w drodze egzekucji za aktywa trwałe przeznaczone do sprzedaży na podstawie MSSF 5. Z tego sposobu księgowania wynika, że należy zapewnić możliwość natychmiastowej sprzedaży tego składnika aktywów w aktualnym stanie (MSSF 5.7), że organ zarządzający powinien zatwierdzić indywidualny plan sprzedaży tego składnika aktywów w krótkim okresie (zwykle w ciągu roku) i że należy się kierować aktywną polityką sprzedaży (MSSF 5.8); sprzyja to więc odzyskiwaniu środków.

Za wartość otrzymanych aktywów przejętych w drodze egzekucji należy przyjmować niższą z dwóch poniższych wielkości:

• a) kwoty zastosowanych aktywów finansowych, traktując jako zabezpieczenie składnik aktywów przejęty w drodze egzekucji albo otrzymany w charakterze spłaty zobowiązania;
• b) wartości godziwej przejętego składnika aktywów po odjęciu kosztów sprzedaży.

Gdy wartości godziwej nie otrzymuje się przez odniesienie do aktywnego rynku, lecz przez użycie techniki wyceny (poziomu drugiego albo trzeciego), konieczne są pewne korekty, w szczególności wskutek dwóch czynników:

• a) Stanu lub położenia aktywów. Ryzyko i niepewność związane ze składnikiem aktywów powinny być uwzględnione w szacunkach wartości godziwej.
• b) Wielkości sprzedaży lub stopnia aktywności rynków tych aktywów. W obliczeniach należy uwzględnić wcześniejsze doświadczenia instytucji kredytowej z podmiotem, którego aktywa podlegają zbyciu, oraz różnice między kwotami otrzymanymi przy użyciu technik wyceny a ostatecznymi kwotami uzyskanymi ze zbycia. Można dokumentować założenia przyjęte w celu pomiaru tej korekty, należy je też udostępniać organowi nadzorczemu na żądanie. Można uwzględnić dyskonta za niepłynność.

Gdy aktywa przejęte w drodze egzekucji przez instytucje kredytowe są jeszcze w budowie i podjęto decyzję o ukończeniu budowy przed sprzedażą składnika aktywów, instytucje kredytowe powinny wykazać zalety takiej strategii, a koszt nie powinien przekraczać wartości godziwej po odjęciu kosztów ukończenia i sprzedaży składnika aktywów, z uwzględnieniem odpowiedniego dyskonta za niepłynność według wyżej opisanych zasad.

Gdy okres trzymania składnika aktywów przejętego w drodze egzekucji przekroczył przeciętny okres trzymania podobnych aktywów, w przypadku których prowadzi się aktywny program sprzedaży, instytucje kredytowe powinny skorygować zastosowane w wyżej opisanym procesie dyskonto za niepłynność, odpowiednio je zwiększając. W takiej sytuacji instytucja kredytowa nie powinna ujmować odpisów/rozwiązań odpisów z tytułu istniejących zakumulowanych strat wskutek utraty wartości składnika aktywów, gdyż jego długotrwała obecność w bilansie dowodzi, że instytucja kredytowa nie może sprzedać składnika aktywów przy podniesionej wycenie.

Częstotliwość wycen aktywów przejętych w drodze egzekucji i obowiązujących procedur powinna wynikać z potraktowania nieruchomości według zasad podanych w sekcjach 9.1.2 i 9.2.