8.2 Monitorowanie ekspozycji kredytowej i kredytobiorców

W ramach monitorowania ekspozycji kredytowej i kredytobiorców instytucje powinny monitorować wszystkie kwoty należności i limity, wy konywanie przez kredytobiorcę zobowiązań z tytułu spłaty określonych w umowie kredyt u , a także przestrzeganie warunków przewidzianych w chwili udzielania kredytu, takich jak przestrzeganie wskaźników kredytowych i warunków umowy.

Instytucje powinny również monitorować, czy kredytobiorca i zabezpieczenie wpisują się w zasady postępowania dotyczące ryzyka kredytowego i czy spełniono warunki określone w chwili udzielania kredytu, tj. czy zachowano wartość zabezpieczenia i innych technik wsparcia jakości kredytowej, czy przestrzegane są obowiązujące warunki umowy i czy zaobserwowano negatywny rozwój wydarzeń co do tych lub innych czynników, które wpływają na profil ryzyka kredytobiorcy lub instrumentów kredytowych.

Instytucje powinny na bieżąco monitorować i oceniać jakość ekspozycji kredytowych oraz sytuację finansową kredytobiorców, aby zapewnić możliwość zidentyfikowania i ilościowego ujęcia kolejnych zmian ryzyka kredytowego względem początkowego ujęcia ekspozycji z tytułu udzielania kredytów.

Bieżące monitorowanie powinno opierać się na wewnętrznej informacji dotyczącej instrumentów kredytowych i praktyk kredytobiorców w zakresie spłaty a także – w stosownych przypadkach – na wykorzystaniu źródeł zewnętrznych (np. biura informacji kredytowej, bezpośrednio od kredytobiorcy).

Ponadto instytucje powinny również monitorować wskaźniki koncentracji względem wartości wynikających z apetytu na ryzyko kredytowe, zasad postępowania i procedur, w tym

• – w stosownych przypadkach – w podziale na produkt, region geograficzny, branżę, cechy zabezpieczenia (rodzaj, lokalizację) oraz jakość portfeli, subportfeli i ekspozycji.

Na potrzeby takich działań instytucje zaangażowane w konsorcjalne transakcje lewarowane powinny wdrażać wewnętrzne standardy i funkcje ds. monitorowania. Instytucje powinny zidentyfikować niezrealizowane transakcje konsorcjalne – tj. transakcje niezrealizowane w terminie 90 dni od daty podjęcia zobowiązania. Instytucje powinny ustalić specjalne ramy służące określeniu sposobu postępowania z tego rodzaju „transakcjami zawieszonymi” pod względem strategii utrzymania, rachunkowości i praktyk księgowych, klasyfikacji regulacyjnej oraz późniejszego obliczania wymogu kapitałowego.