14 Καταγγελίες παραβάσεων στις αρμόδιες αρχές

Τα ιδρύματα θα πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση των περιορισμών των υποδειγμάτων και των συστημάτων μέτρησης και να χρησιμοποιούν εργαλεία τόσο για την ποσοτική όσο και για την ποιοτική αξιολόγηση των κινδύνων (συμπεριλαμβανομένης της γνωμοδότησης εμπειρογνωμόνων και της κριτικής ανάλυσης).

Πέραν των αξιολογήσεων που διενεργούν τα ίδια, τα ιδρύματα μπορούν επιπλέον να χρησιμοποιούν και εξωτερικές αξιολογήσεις κινδύνου (μεταξύ των οποίων και εξωτερικές αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας ή εξωτερικά υποδείγματα κινδύνου). Τα ιδρύματα θα πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση του ακριβούς πεδίου εφαρμογής των εν λόγω αξιολογήσεων καθώς και των περιορισμών τους.

Θα πρέπει να θεσπίζονται τακτικοί και διαφανείς μηχανισμοί αναφοράς ούτως ώστε το διοικητικό όργανο, η επιτροπή διαχείρισης κινδύνων του, εφόσον έχει συσταθεί, και όλες οι σχετικές μονάδες του ιδρύματος να λαμβάνουν αναφορές κατά τρόπο έγκαιρο, ακριβή, περιεκτικό, κατανοητό και εποικοδομητικό και να είναι σε θέση να ανταλλάσσουν συναφείς πληροφορίες σχετικά με τον εντοπισμό, τη μέτρηση ή την αξιολόγηση, την παρακολούθηση και τη διαχείριση των κινδύνων. Το πλαίσιο για την υποβολή αναφορών θα πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένο και τεκμηριωμένο.

Η αποτελεσματική κοινοποίηση πληροφοριών και ευαισθητοποίηση σχετικά με τους κινδύνους και τη στρατηγική κινδύνου αποτελεί πτυχή ζωτικής σημασίας για το σύνολο της διαδικασίας διαχείρισης κινδύνων, συμπεριλαμβανομένων των διαδικασιών επανεξέτασης και λήψης αποφάσεων, και συμβάλλει στην αποτροπή αποφάσεων που συνεπάγονται ενδεχομένως ακούσια αύξηση των κινδύνων. Η αποτελεσματική οργάνωση της διαδικασίας υποβολής αναφορών σχετικά με τους κινδύνους προϋποθέτει ορθή εσωτερική αξιολόγηση και κοινοποίηση της στρατηγικής κινδύνου και των συναφών δεδομένων κινδύνου (π.χ. ανοίγματα και σημαντικοί δείκτες κινδύνων), τόσο οριζοντίως όσο και καθ’ όλο το μήκος της ιεραρχικής κλίμακας του ιδρύματος.

Το ίδρυμα θα πρέπει να διαθέτει επαρκώς τεκμηριωμένη πολιτική έγκρισης νέων προϊόντων, η οποία εγκρίνεται από το διοικητικό όργανο και καλύπτει την ανάπτυξη νέων αγορών, προϊόντων, υπηρεσιών και σημαντικών αλλαγών σε ήδη υφιστάμενες αγορές, προϊόντα και υπηρεσίες, καθώς και τις έκτακτες συναλλαγές. Επιπλέον, η πολιτική θα πρέπει να περιλαμβάνει τις σημαντικές αλλαγές που επέρχονται στις συναφείς διαδικασίες (π.χ. νέες ρυθμίσεις εξωτερικής ανάθεσης) και στα αντίστοιχα συστήματα (π.χ. διαδικασίες αλλαγής ΤΠ). Η πολιτική έγκρισης νέων προϊόντων θα πρέπει να διασφαλίζει ότι τα προϊόντα και οι αλλαγές που έχουν εγκριθεί συνάδουν με τη στρατηγική κινδύνου και τη διάθεση ανάληψης κινδύνων του ιδρύματος, καθώς και με τα αντίστοιχα όρια του ιδρύματος, ή ότι διενεργούνται οι απαιτούμενες αναθεωρήσεις.

Οι σημαντικές αλλαγές ή οι έκτακτες συναλλαγές ενδέχεται να εμπερικλείουν συγχωνεύσεις και εξαγορές, συμπεριλαμβανομένων των δυνητικών επιπτώσεων της διενέργειας ανεπαρκούς δέουσας επιμέλειας η οποία δεν εντοπίζει τους κινδύνους και τις υποχρεώσεις μετά τη συγχώνευση· τη συγκρότηση δομών (π.χ. νέες θυγατρικές ή οντότητες ενός σκοπού)· νέα προϊόντα· αλλαγές είτε στα συστήματα είτε στο πλαίσιο ή στις διαδικασίες διαχείρισης κινδύνων· και αλλαγές στην οργάνωση του ιδρύματος.