Onderwerp

Overeenkomstig artikel 32, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU zijn deze richtsnoeren bedoeld om de convergentie van toezicht- en afwikkelingspraktijken te bevorderen op het gebied van de uitlegging van de verschillende omstandigheden waaronder een instelling beschouwd wordt als een instelling die faalt of waarschijnlijk gaat falen.

Deze richtsnoeren verschaffen voor dit doel een reeks objectieve elementen om de vaststelling te ondersteunen dat een instelling faalt of waarschijnlijk gaat falen onder de omstandigheden zoals bepaald in artikel 32, lid 4, onder a), b) en c), van Richtlijn 2014/59/EU. Wanneer een dergelijke vaststelling door de bevoegde autoriteit wordt gemaakt, is zij gebaseerd op de uitkomsten van het SREP, uitgevoerd overeenkomstig artikel 97 van Richtlijn 2013/36/EU en zoals nader uitgewerkt in de SREP-richtsnoeren. In dit verband kan het voorkomen dat de afwikkelingsautoriteit de uitkomsten van het SREP moet uitleggen wanneer zij door de bevoegde autoriteiten wordt geraadpleegd overeenkomstig artikel 32, lid 1, onder a), van Richtlijn 2014/59/EU.

Deze richtsnoeren zijn niet bedoeld om de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid van de bevoegde autoriteit en van de afwikkelingsautoriteit bij de vaststelling dat een instelling faalt of waarschijnlijk zal falen, te beperken. De vaststelling dat een in titel II van deze richtsnoeren opgenomen objectief element voor een bepaalde instelling werkelijkheid is geworden, mag de bevoegde autoriteit of de afwikkelingsautoriteit, al naar het geval, niet tot de automatische vaststelling doen komen dat de instelling faalt of waarschijnlijk zal falen en mag evenmin leiden tot een automatische toepassing van afwikkelingsinstrumenten. Ook is de in deze richtsnoeren gespecificeerde lijst van objectieve elementen niet uitputtend en moet deze open blijven, want het is redelijkerwijs niet mogelijk alle crisisomstandigheden te voorzien.

Deze richtsnoeren moeten worden gelezen in samenhang met de voorwaarden die zijn neergelegd in artikel 32, lid 1, onder b) en c), van Richtlijn 2014/59/EU, waarin naast ‘falen of waarschijnlijk gaan falen’ de andere twee vereisten worden gespecificeerd waaraan moet zijn voldaan voordat afwikkelingsmaatregelen worden genomen. Het feit dat de bevoegde autoriteit en/of afwikkelingsautoriteit overeenkomstig deze richtsnoeren vaststelt dat een instelling faalt of waarschijnlijk gaat falen, betekent op zichzelf dus niet dat aan alle voorwaarden voor het nemen van afwikkelingsmaatregelen is voldaan. Voor de volledigheid is het goed te onthouden dat, respectievelijk overeenkomstig artikel 32, lid 1, onder b) en onder c), van Richtlijn 2014/59/EU, voor het nemen van afwikkelingsmaatregelen ook de voorwaarden gelden dat er geen alternatieve maatregelen van de particuliere sector of maatregelen van een toezichthouder kunnen worden genomen om de situatie binnen een redelijk tijdsbestek te verhelpen, en dat de afwikkelingsmaatregel noodzakelijk is in het algemeen belang.

De bepalingen in deze richtsnoeren gelden ook wanneer de relevante autoriteit een vaststelling dat een instelling faalt of waarschijnlijk gaat falen, maakt in de context van de vaststelling dat een instelling niet meer levensvatbaar is, teneinde de afschrijvings- en/of omzettingsbevoegdheid uit te oefenen overeenkomstig artikel 60 van Richtlijn 2014/59/EU.