9.1 Związek pomiędzy niezależnością osądu a zasadą bycia niezależnym

O ceniając niezależność członków, instytucje powinny dokonywać rozróżnienia pomiędzy pojęciem „niezależności osądu” odnoszącym się do wszystkich członków organu zarządzającego instytucji a zasadą „bycia niezależnym” wymaganą w przypadku niektórych członków organu zarządzającego określonej instytucji pełniącego funkcję nadzorczą. Kryteria oceny „niezależności osądu” określone zostały w sekcji 9.2, natomiast kryteria oceny „bycia niezależnym” w sekcji 9.3.

„Niezależność osądu” jest wzorcem zachowania przejawiającym się w szczególności podczas dyskusji oraz podejmowania decyzji w ramach organu zarządzającego wymaganym od każdego członka organu zarządzającego bez względu na to, czy członka uważa się za „będącego niezależnym” zgodnie z sekcją 9.3. Wszyscy członkowie organu zarządzającego powinni aktywnie angażować się w swoje obowiązki oraz być w stanie wydawać własne rozsądne, obiektywne i niezależne decyzje i opinie, wykonując swoje funkcje i obowiązki.

„Bycie niezależnym” oznacza, że członek organu zarządzającego pełniącego funkcję nadzorczą nie posiada obecnie ani nie posiadał w przeszłości żadnych powiązań czy relacji z określoną instytucją lub jej zarządem, które miałyby wpływ na obiektywną i wyważoną ocenę sytuacji przez członka i ograniczyłyby zdolność członka do podejmowania decyzji w sposób niezależny. Fakt, iż członka uważa się za „będącego niezależnym” nie oznacza, że członek organu zarządzającego powinien być automatycznie uważany za posiadający „niezależność osądu”, gdyż członek może nie posiadać wymaganych umiejętności behawioralnych.