Artykuł 19 Pomoc państwa i pomoc z funduszu

Wykonując zadania powierzone w art. 18, instytucje Unii przyjmują odpowiednie rozwiązania strukturalne w celu zapewnienia operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów między funkcjami, w ramach których powierzono im wykonywanie tych zadań, a innymi funkcjami, oraz w odpowiedni sposób podają do wiadomości publicznej wszystkie stosowne informacje na temat swojej organizacji wewnętrznej.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, Komisja ocenia, czy wykorzystanie funduszu zakłóci konkurencję lub zagrozi jej zakłóceniem poprzez faworyzowanie beneficjenta lub jakiejkolwiek innej jednostki w sposób, który – w zakresie, w jakim wpłynęłoby to na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi – byłby niezgodny z rynkiem wewnętrznym. Do wykorzystania funduszu Komisja stosuje kryteria ustanowione na potrzeby stosowania zasad pomocy państwa, zapisanych w art. 107 TFUE. Jednolita Rada przekazuje Komisji informacje będące w jej posiadaniu lub informacje, które Jednolita Rada może uzyskać zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i które Komisja uzna za niezbędne do przeprowadzenia tej oceny.

Przy dokonywaniu oceny Komisja działa na podstawie wszystkich stosownych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 109 TFUE, wszystkich powiązanych i stosownych komunikatów i wytycznych Komisji oraz wszystkich środków przyjętych przez Komisję w celu zastosowania zasad traktatowych odnoszących się do pomocy państwa, obowiązujących w czasie dokonywania tej oceny. Środki te stosuje się tak, jakby odniesienia do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za powiadomienie o pomocy były odniesieniami do Jednolitej Rady, wraz z wszelkimi innymi niezbędnymi zmianami.

Komisja przyjmuje decyzję w sprawie zgodności wykorzystania funduszu z rynkiem wewnętrznym, która jest skierowana do Jednolitej Rady i krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanego państwa członkowskiego lub zainteresowanych państw członkowskich. W decyzji tej może zostać zamieszczony warunek, zobowiązanie lub obowiązek dotyczące beneficjenta oraz uwzględnia się w niej potrzebę przeprowadzenia przez Jednolitą Radę we właściwym czasie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Decyzją tą mogą także zostać nałożone obowiązki na Jednolitą Radę, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zainteresowanym uczestniczącym państwie członkowskim lub w zainteresowanych uczestniczących państwach członkowskich lub na beneficjenta, aby umożliwić monitorowanie zgodności z decyzją. Obowiązki te mogą dotyczyć wymogu powołania powiernika lub innej niezależnej osoby pomagającej w monitoringu. Powiernik lub inna niezależna osoba mogą pełnić funkcje, jakie mogą zostać określone w decyzji Komisji.

Każda decyzja podjęta na podstawie niniejszego ustępu jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Komisja może wydać negatywną decyzję, skierowaną do Jednolitej Rady, jeżeli stwierdzi, że zaproponowane wykorzystanie funduszu byłoby niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nie mogłoby zostać zrealizowane w formie zaproponowanej przez Jednolitą Radę. Po otrzymaniu takiej decyzji Jednolita Rada ponownie analizuje swój program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowuje zmieniony program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Jednolita Rada wpłaca wszelkie kwoty otrzymane na mocy akapitu pierwszego do funduszu i uwzględnia te kwoty przy określaniu wysokości składek zgodnie z art. 70 i 71.

Procedura odzyskania środków, o której mowa w akapicie pierwszym, nie narusza prawa do dobrej administracji ani prawa beneficjentów w zakresie dostępu do dokumentów, zgodnie z art. 41 i 42 Karty.