2. Państwa członkowskie ustanawiają i udostępniają za pośrednictwem publicznego kanału, w sposób zrozumiały, indeks jakości powietrza obejmujący cogodzinne aktualizacje co najmniej w odniesieniu do dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, pyłu zawieszonego (PM10 i PM2,5) i ozonu, pod warunkiem że istnieje obowiązek monitorowania tych zanieczyszczeń zgodnie z niniejszą dyrektywą. W stosownych przypadkach indeks ten może obejmować dodatkowe zanieczyszczenia. W miarę możliwości indeks jakości powietrza jest porównywalny we wszystkich państwach członkowskich i zgodny z zaleceniami WHO. Indeks jakości powietrza musi opierać się na indeksach jakości powietrza w skali europejskiej, dostarczonych przez Europejską Agencję Środowiska, i zawierać informacje na temat wpływu na zdrowie, w tym informacje dostosowane do wrażliwych i szczególnie narażonych grup ludności. Aby spełnić wymogi określone w niniejszym ustępie, państwa członkowskie mogą również stosować indeks jakości powietrza udostępniony przez Europejską Agencję Środowiska. Jeżeli państwo członkowskie postanowi nie stosować indeksu udostępnionego przez Europejską Agencję Środowiska, odniesienie do tego indeksu udostępnia się na poziomie krajowym.