4. Dodatkowe kryteria dotyczące punktów pomiarowych dla ozonu

Typ punktu pomiarowego

Cele pomiarów

Reprezentatywność (1)

Kryteria lokalizacji w skali makro

Obszary tła miejskiego na potrzeby pod kątem ocen ozonu

Ochrona zdrowia ludzkiego:

ocena stopnia narażenia ludności miejskiej na działanie ozonu, tj. tam, gdzie gęstość zaludnienia i stężenie ozonu są stosunkowo wysokie i reprezentatywne dla stopnia narażenia ogółu ludności.

1–10 km2

Z dala od wpływu lokalnych emisji, takich jak ruch drogowy, stacje benzynowe itp.;

przewiewne miejsca, gdzie można dokonywać pomiarów stężeń zanieczyszczeń dobrze wymieszanych z powietrzem; w stosownych przypadkach i w miarę możliwości miejsca uczęszczane przez wrażliwe i szczególnie narażone grupy ludności, takie jak szkoły, place zabaw, szpitale i domy opieki dla osób starszych;

miejsca takie jak obszary mieszkalne i handlowe w miastach, parkach (z dala od drzew), szerokie ulice lub place o bardzo małym natężeniu ruchu lub zamknięte dla ruchu, otwarte tereny typowe dla terenów edukacyjnych, sportowych lub rekreacyjnych.

Obszary podmiejskie na potrzeby pod kątem ocen ozonu

Ochrona zdrowia ludzkiego i roślinności:

ocena stopnia narażenia ludności i roślinności na obrzeżach obszaru miejskiego, na których występują najwyższe stężenia ozonu, na jakie ludność i roślinność mogą być narażone bezpośrednio lub pośrednio.

10–100 km2

W pewnej odległości od terenu o maksymalnej emisji, z wiatrem w kierunku zgodnym z głównym kierunkiem/głównymi kierunkami wiatru w warunkach sprzyjających powstawaniu ozonu;

w miejscach, gdzie ludność, wrażliwe uprawy lub ekosystemy naturalne na obrzeżach obszaru miejskiego są narażone na wysokie poziomy ozonu;

w stosownych przypadkach, kilka podmiejskich punktów pomiarowych także pod wiatr w stosunku do terenu o maksymalnej emisji, w celu określenia poziomów tłowych dla ozonu w skali regionalnej

Obszary pozamiejskie na potrzeby ocen pod kątem ozonu

Ochrona zdrowia ludzkiego i roślinności:

ocena stopnia narażenia ludności, upraw i ekosystemów naturalnych na stężenia ozonu w skali subregionalnej.

poziomy subregionalne

(100–1 000  km2)

Punkty pomiarowe mogą znajdować się na terenie małych osiedli lub na obszarach, na których znajdują się ekosystemy naturalne, lasy lub uprawy;

reprezentatywnych dla ozonu z dala od bezpośredniego wpływu lokalnych emisji takich jak tereny przemysłowe i drogi;

na otwartych obszarach.

Obszary tła pozamiejskiego na potrzeby ocen pod kątem ozonu

Ochrona zdrowia ludzkiego i roślinności:

ocena stopnia narażenia upraw i ekosystemów naturalnych na stężenia ozonu w skali regionalnej, jak również stopnia narażenia ludności.

poziomy regionu/kraju/kontynentu

(1 000 –10 000  km2)

Punkty pomiarowe na terenach o mniejszej gęstości zaludnienia, np. takie, na których znajdują się ekosystemy naturalne lub lasy, przynajmniej w odległości 20 km od obszarów miejskich i przemysłowych oraz z dala od lokalnych emisji;

unikać miejsc, gdzie lokalnie może występować zjawisko inwersji przy gruncie;

odradza się lokalizacje nadmorskie z przewagą dziennych cykli wiatru w skali lokalnej.