Artykuł 57

Szefowie organów nadzorczych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), w każdym państwie członkowskim dysponują wspólnie jednym głosem i uzgadniają jednego wspólnego przedstawiciela, którym jest albo stały przedstawiciel, albo przedstawiciel ad hoc z prawem głosu, na potrzeby każdego konkretnego posiedzenia lub każdego konkretnego głosowania. Jeżeli punkty omawiane przez Radę Generalną w składzie nadzorczym dotyczą kompetencji kilku organów publicznych, jednemu wspólnemu przedstawicielowi może towarzyszyć przedstawiciel nie więcej niż dwóch innych podmiotów sprawujących nadzór, któremu nie przysługuje prawo głosu.

Każdy podmiot sprawujący nadzór, z którego wywodzi się członek z prawem głosu wyznaczony w drodze porozumienia jako członek ad hoc lub stały członek, jest odpowiedzialny za powołanie spośród członków swojego personelu zastępcy wysokiego szczebla, który może zastąpić członka Rady Generalnej z prawem głosu, o którym mowa w akapicie drugim, w przypadku gdy osoba ta nie może uczestniczyć w posiedzeniu.

Okoliczności, w jakich instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii wymienione w akapicie pierwszym mają być zapraszane na posiedzenia Rady Generalnej, określa się w regulaminie wewnętrznym Rady Generalnej, odzwierciedlając porozumienie osiągnięte między Urzędem a każdym z tych obserwatorów.

Inni obserwatorzy mogą zostać dopuszczeni na zasadzie ad hoc, jeżeli zostaną zatwierdzeni większością dwóch trzecich głosów członków Rady Generalnej posiadających prawo głosu w danym składzie.