|
+Άρθρο 17 6. |
Άρθρο 17 6.Όταν το αρμόδιο δικαστήριο κρίνει, βάσει της εξέτασης σύμφωνα με την παράγραφο 4 στοιχείο β), ότι το δίκαιο της τρίτης χώρας απαγορεύει τη γνωστοποίηση των οικείων δεδομένων, το αρμόδιο δικαστήριο αποφασίζει αν θα κάνει δεκτή ή θα άρει την ευρωπαϊκή εντολή υποβολής στοιχείων. Η εκτίμηση αυτή βασίζεται ειδικότερα στους ακόλουθους παράγοντες, ενώ δίδεται ιδιαίτερο βάρος στους παράγοντες που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β):
α)
το συμφέρον που προστατεύεται από τη σχετική νομοθεσία της τρίτης χώρας, συμπεριλαμβανομένων των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και άλλων θεμελιωδών συμφερόντων που εμποδίζουν τη γνωστοποίηση των δεδομένων, ιδίως συμφερόντων εθνικής ασφάλειας της τρίτης χώρας·
β)
τον βαθμό της σύνδεσης της ποινικής υπόθεσης για την οποία εκδόθηκε η ευρωπαϊκή εντολή υποβολής στοιχείων με οποιαδήποτε από τις δύο έννομες τάξεις, όπως υποδεικνύεται, μεταξύ άλλων, από:
i)
την τοποθεσία, την ιθαγένεια και τον τόπο διαμονής του προσώπου του οποίου τα δεδομένα ζητούνται ή του θύματος ή των θυμάτων του επίμαχου ποινικού αδικήματος·
ii)
τον τόπο στον οποίο διαπράχθηκε το επίμαχο ποινικό αδίκημα·
γ)
τον βαθμό της σύνδεσης μεταξύ του παρόχου υπηρεσιών και της εν λόγω τρίτης χώρας· στο πλαίσιο αυτό, ο τόπος αποθήκευσης των δεδομένων δεν επαρκεί, από μόνος του, για τον σκοπό της στοιχειοθέτησης ουσιώδους βαθμού σύνδεσης·
δ)
τα συμφέροντα του κράτους που διεξάγει την έρευνα ως προς τη συλλογή των οικείων αποδεικτικών στοιχείων, βάσει της σοβαρότητας του αδικήματος και της σημασίας της συλλογής αποδεικτικών στοιχείων χωρίς καθυστέρηση·
ε)
τις πιθανές συνέπειες που θα έχει για τον αποδέκτη ή για τον πάροχο υπηρεσιών η συμμόρφωση με την ευρωπαϊκή εντολή υποβολής στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων των πιθανών κυρώσεων. 1. Επισκόπηση
1.1 Παραπομπές1.2 Εντοπισμένες απαιτήσεις1.3 Σχετικά πρότυπα2. Εντοπισμένες απαιτήσεις
3. Σχετικά πρότυπα
|