Άρθρο 284 Αξία ανοίγματος

Εάν ένα ίδρυμα έχει άδεια δυνάμει του άρθρου 283 παράγραφος 1 να χρησιμοποιεί τη μέθοδο εσωτερικών υποδειγμάτων (ΜΕΥ) για να υπολογίζει την αξία ανοίγματος για μερικές ή όλες τις συναλλαγές που αναφέρονται στην εν λόγω παράγραφο, υπολογίζει την αξία ανοίγματος των ανωτέρω συναλλαγών σε επίπεδο συμψηφιστικού συνόλου.

In order for the model to capture the effects of margining, the model of the collateral value shall meet the quantitative, qualitative and data requirements for the IMM in accordance with this Section and the institution may include in its forecasting distributions for changes in the market value of the netting set only eligible financial collateral as referred to in Articles 197 and 198 and points (c) and (d) of Article 299(2).

Η απαίτηση ιδίων κεφαλαίων για τον πιστωτικό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου όσον αφορά τα ανοίγματα CCR στα οποία εφαρμόζει ένα ίδρυμα τη ΜΕΥ είναι το υψηλότερο από τα κατωτέρω:

Εκτός από τους αντισυμβαλλομένους που έχει προσδιοριστεί ότι έχουν ειδικό κίνδυνο δυσμενούς συσχέτισης και εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 291 παράγραφοι 4 και 5, τα ιδρύματα υπολογίζουν την αξία ανοίγματος ως το γινόμενο του άλφα α επί το πραγματικό EPE, ως εξής:

όπου:

α

=

1.4, εκτός εάν οι αρμόδιες αρχές απαιτούν υψηλότερο α ή επιτρέπουν στα ιδρύματα να χρησιμοποιούν εσωτερικές εκτιμήσεις σύμφωνα με την παράγραφο 9.

Το πραγματικό ΕΕ υπολογίζεται αναδρομικά ως εξής:

όπου:

Το πραγματικό ΕΡΕ είναι το μέσο πραγματικό ΕΕ κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του μελλοντικού ανοίγματος. Εάν όλα τα συμβόλαια του συμψηφιστικού συνόλου λήγουν εντός διαστήματος μικρότερου του ενός έτους, το ΕΡΕ είναι ο μέσος όρος του ΕΕ έως ότου λήξουν όλα τα συμβόλαια του συμψηφιστικού συνόλου. Το πραγματικό ΕΡΕ υπολογίζεται ως ο σταθμισμένος μέσος όρος του πραγματικού ΕΕ:

▼C3

▼B

όπου οι συντελεστές στάθμισηςπρο

βλέπουν την περίπτωση κατά την οποία το μελλοντικό άνοιγμα υπολογίζεται σε ημερομηνίες που δεν ισαπέχουν η μία από την άλλη.

Τα ιδρύματα υπολογίζουν τις μετρήσεις αναμενόμενου ανοίγματος (EE) ή μεγίστου ανοίγματος με βάση κατανομή των ανοιγμάτων που λαμβάνει υπόψη την ενδεχόμενη μη κανονικότητα της κατανομής των ανοιγμάτων.

Ένα ίδρυμα μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα μέτρο της κατανομής που να υπολογίζεται από τη ΜΕΥ που είναι πιο συντηρητικό από το α πολλαπλασιαζόμενο με το πραγματικό ΕΡΕ όπως υπολογίζεται σύμφωνα με την εξίσωση της παραγράφου 4 για κάθε αντισυμβαλλόμενο.

Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 4, οι αρμόδιες αρχές μπορούν να επιτρέπουν στα ιδρύματα να χρησιμοποιούν δικές τους εκτιμήσεις για το α, όπου:

Για τους σκοπούς της εκτίμησης του α δυνάμει της παραγράφου 9, ένα ίδρυμα εξασφαλίζει ότι ο αριθμητής και ο παρονομαστής υπολογίζονται με συνέπεια όσον αφορά τη μεθοδολογία ανάπτυξης υποδειγμάτων, τις προδιαγραφές των παραμέτρων και τη σύνθεση του χαρτοφυλακίου. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του α βασίζεται στη μέθοδο εσωτερικών κεφαλαίων του ιδρύματος, είναι καλά τεκμηριωμένη και υπόκειται σε ανεξάρτητη επικύρωση. Επιπλέον, το ίδρυμα επανεξετάζει τις εκτιμήσεις του για το άλφα (α)τουλάχιστον σε τριμηνιαία βάση, και συχνότερα όταν η σύνθεση του χαρτοφυλακίου μεταβάλλεται στην πάροδο του χρόνου. Το ίδρυμα επίσης αξιολογεί τον κίνδυνο του υποδείγματος.

Το ίδρυμα αποδεικνύει επαρκώς στις αρμόδιες αρχές ότι οι εσωτερικές του εκτιμήσεις του άλφα (α) αποτυπώνουν στον αριθμητή ουσιώδεις πηγές της εξάρτησης της κατανομής των αγοραίων τιμών των συναλλαγών ή των χαρτοφυλακίων συναλλαγών για διάφορους αντισυμβαλλομένους. Οι εσωτερικές εκτιμήσεις του άλφα (α) λαμβάνουν υπόψη τη διασπορά των χαρτοφυλακίων.

Κατά την εποπτεία της χρήσης εκτιμήσεων δυνάμει της παραγράφου 9, οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν υπόψη τη σημαντική μεταβολή στις εκτιμήσεις του άλφα (α) που προκύπτει από το ενδεχόμενο εσφαλμένου προσδιορισμού στα υποδείγματα που χρησιμοποιούνται για τον αριθμητή, ιδίως όταν υφίσταται κυρτότητα.

Όπου αρμόζει, οι μεταβλητότητες και οι συσχετίσεις παραγόντων κινδύνου της αγοράς που χρησιμοποιούνται στην από κοινού ανάπτυξη υποδειγμάτων κινδύνου αγοράς και πιστωτικού κινδύνου εξαρτώνται από τον παράγοντα πιστωτικού κινδύνου ώστε να αντανακλούν ενδεχόμενες αυξήσεις της μεταβλητότητας ή της συσχέτισης σε περιόδους οικονομικής ύφεσης.