Άρθρο 29 3.

οι εθνικοί κανόνες σχετικά με την έναρξη, τη διάρκεια, την αναστολή ή τη διακοπή των προθεσμιών παραγραφής δεν παρεμποδίζουν αδικαιολόγητα την άσκηση αγωγών αποζημίωσης και, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι περισσότερο περιοριστικοί από τους κανόνες για τα γενικά εθνικά καθεστώτα αστικής ευθύνης·

η προθεσμία παραγραφής για την άσκηση αγωγών αποζημίωσης δυνάμει της παρούσας οδηγίας είναι τουλάχιστον πέντε έτη και, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι συντομότερη από την προθεσμία παραγραφής που προβλέπεται στα εθνικά γενικά καθεστώτα αστικής ευθύνης·

οι προθεσμίες παραγραφής δεν αρχίζουν να τρέχουν πριν από την παύση της παράβασης και προτού ο ενάγων λάβει γνώση ή μπορεί ευλόγως να αναμένεται ότι έχει γνώση:

του γεγονότος ότι τα έξοδα της διαδικασίας δεν είναι τέτοια που να καθιστούν απαγορευτική για τους ενάγοντες την προσφυγή στη δικαιοσύνη·

οι ενάγοντες μπορούν να υποβάλουν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, μεταξύ άλλων μέσω συνοπτικής διαδικασίας· τέτοιου είδους ασφαλιστικά μέτρα πρέπει να έχουν τη μορφή οριστικού ή προσωρινού μέτρου για την παύση των παραβάσεων των διατάξεων του εθνικού δικαίου που έχουν θεσπιστεί δυνάμει της παρούσας οδηγίας με την πραγματοποίηση ενέργειας ή την παύση συμπεριφοράς·

όταν ασκείται αγωγή, και ο ενάγων υποβάλλει εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση στην οποία περιλαμβάνονται ευλόγως διαθέσιμα στοιχεία για πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία που επαρκούν για να θεμελιωθεί παραδεκτή αξίωση αποζημίωσης, και έχει δηλώσει ότι πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονται υπό τον έλεγχο της εταιρείας, τα δικαστήρια μπορούν να διατάξουν την εταιρεία να κοινοποιήσει τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία σύμφωνα με το εθνικό δικονομικό δίκαιο·

τα εθνικά δικαστήρια περιορίζουν την κοινοποίηση των αποδεικτικών στοιχείων στον βαθμό που είναι αναγκαίος και αναλογικός για την υποστήριξη τυχόν αξίωσης ή αγωγής αποζημίωσης, και τη διατήρηση των αποδεικτικών στοιχείων στον βαθμό που είναι αναγκαίος και αναλογικός για την υποστήριξη της εν λόγω αγωγής αποζημίωσης· προκειμένου να αποφανθούν αν μια διαταγή κοινοποίησης ή διατήρησης αποδεικτικών στοιχείων είναι αναλογική, τα εθνικά δικαστήρια εξετάζουν τον βαθμό στον οποίο η αξίωση ή η ένσταση υποστηρίζεται από τα διαθέσιμα στοιχεία για πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία που δικαιολογούν το αίτημα κοινοποίησης· την έκταση και το κόστος της κοινοποίησης, καθώς και τα έννομα συμφέροντα όλων των μερών, μεταξύ άλλων τυχών εμπλεκόμενων τρίτων μερών, συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης μη προσδιορισμένων αναζητήσεων πληροφοριών που είναι απίθανο να είναι σημαντικές για τα διάδικα μέρη· εάν τα αποδεικτικά στοιχεία των οποίων ζητείται η κοινοποίηση περιέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες, που αφορούν ιδίως τυχόν τρίτα μέρη, καθώς και τις ρυθμίσεις για την προστασία των εν λόγω εμπιστευτικών πληροφοριών·

τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι τα εθνικά δικαστήρια έχουν την εξουσία να διατάσσουν την κοινοποίηση αποδεικτικών στοιχείων που περιέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες, εφόσον το κρίνουν σκόπιμο στο πλαίσιο της εκδίκασης αγωγής αποζημίωσης· τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε, όταν διατάσσεται κοινοποίηση των πληροφοριών αυτών, τα εθνικά δικαστήρια να έχουν στη διάθεσή τους αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία των πληροφοριών αυτών.