Artikel 11 Verjaringstermijnen

1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te voorzien in een verjaringstermijn waardoor de in de artikelen 3 en 4 bedoelde strafrechtelijke delicten voldoende lange tijd nadat zij zijn gepleegd, nog het voorwerp kunnen zijn van onderzoek, vervolging, een proces en berechting, zodat die strafrechtelijke delicten effectief kunnen worden aangepakt.

2.   De in lid 1 bedoelde verjaringstermijn bedraagt ten minste vijf jaar na het plegen van een strafrechtelijk delict waarvoor een maximumgevangenisstraf van ten minste vijf jaar kan worden opgelegd.

3.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te voorzien in een verjaringstermijn van ten minste vijf jaar vanaf de datum van de onherroepelijke veroordeling voor een in artikel 3 of artikel 4 bedoeld strafrechtelijk delict die de handhaving van de volgende na die veroordeling opgelegde sancties mogelijk maakt:

4.   In afwijking van de leden 2 en 3 kunnen de lidstaten een verjaringstermijn van minder dan vijf jaar, doch niet minder dan drie jaar, vaststellen, op voorwaarde dat die verjaringstermijn door bepaalde handelingen kan worden gestuit of geschorst.