Wytyczne EUNB dotyczące hipotetycznej stopy dyskontowej mającej zastosowanie do wynagrodzenia zmiennego Spis treści (EBA/GL/2014/01)

Niniejszy dokument zawiera wytyczne wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmieniającego decyzję nr 716/2009/WE oraz uchylającego decyzję Komisji 2009/78/WE ( „ rozporządzenie w sprawie EUNB ” ). Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie EUNB właściwe organy i instytucje finansowe dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do wytycznych.

Wytyczne określają stanowisko EUNB w sprawie właściwych praktyk nadzorczych w ramach Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego lub sposobu, w jaki należy zastosować prawo unijne w danym obszarze. Zgodnie z powyższym EUNB oczekuje, iż wytyczne będą przestrzegane przez wszystkie właściwe organy i instytucje finansowe, do których są skierowane. Właściwe organy, wobec których wytyczne mają zastosowanie, powinny ich przestrzegać poprzez odpowiednie włączenie ich do swoich praktyk nadzorczych (np. poprzez zmianę swoich ram prawnych lub procesów w zakresie nadzoru), w tym także w przypadku, gdy wytyczne skierowane są głównie do instytucji finansowych.

Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie EUNB każdy właściwy organ ma obowiązek powiadomić Urząd do dnia 27 maja 2014 r. o tym, czy stosuje się lub zamierza stosować się do niniejszych wytycznych, a w przypadku, gdy nie stosuje się lub nie zamierza stosować się do wytycznych, musi przekazać Urzędowi stosowne uzasadnienie. W przypadku nieprzekazania Urzędowi powiadomienia w wyznaczonym terminie Urząd przyjmuje, że dany właściwy organ nie stosuje się do wytycznych. Powiadomienia należy przesyłać za pomocą formularza znajdującego się w pkt 5 na adres compliance@eba.europa.eu z dopiskiem „ EBA/GL/2014/01 ”. Powiadomienia powinny składać osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do zgłaszania zgodności w imieniu swojego właściwego organu.

Powiadomienia zostaną opublikowane na stronie internetowej EUNB zgodnie z art. 16 ust. 3.

Tytuł I – Przedmiot i definicje

Tytuł II – Wymogi dotyczące stopy dyskontowej dla wynagrodzenia zmiennego

22. Wytyczne obowiązują od [1 czerwca 2014 r.] i stosuje się je do celu obliczania stosunku między zmiennym i stałym składnikiem łącznego wynagrodzenia przyznawanego za wyniki i z tytułu świadczenia usług począwszy od roku 2014.

Obliczanie zdyskontowanej części wynagrodzenia zmiennego ( „ dvr ” ) do celu obliczania stosunku między zmiennym a stałym składnikiem wynagrodzenia:

𝑣𝑟 gdzie: 𝑑𝑣𝑟 = (1+ 𝑖 + 𝑔 + 𝑖𝑑 ) 𝑛

dvr = zdyskontowane wynagrodzenie zmienne; vr = wynagrodzenie zmienne podlegające zdyskontowaniu (maks. 25% łącznego wynagrodzenia zmiennego, o ile jest wypłacane w instrumentach odroczonych na co najmniej pięć lat); i = stopa inflacji w %; g = oprocentowanie obligacji skarbowych UE, średnia unijna w %; id = współczynnik motywacyjny wynikający z długoterminowego odroczenia w %; n = liczba lat okresu nabywania uprawnień.

Łączne wynagrodzenie zmienne jest sumą zdyskontowanej części wynagrodzenia zmiennego i niezdyskontowanej części wynagrodzenia zmiennego.

Załóżmy, że dane państwo członkowskie zezwoliło instytucjom na stosowanie stopy dyskontowej na maksymalnym poziomie 25% łącznego wynagrodzenia zmiennego. Załóżmy ponadto, że udziałowcy instytucji nie zatwierdzili wyższego maksymalnego stosunku niż przewidziany w dyrektywie 2013/36/UE.

Instytucja chciałaby przyznać jednemu z pracowników łączne wynagrodzenie 285 000 euro, z czego 135 000 EUR ma stanowić wynagrodzenie stałe, a 150 000 EUR potencjalne wynagrodzenie zmienne. Pracownik ten jest jednym ze wskazanych pracowników i uwzględnia się wynagrodzenie za wyniki w roku 2014. Stosunek wynagrodzenia zmiennego do stałego w ujęciu nominalnym kształtowałby się w tym przypadku powyżej dopuszczalnego stosunku 1:1. Jednakże po zastosowaniu stopy dyskontowej do części wynagrodzenia zmiennego wypłacanego w instrumentach odroczonych na okres przynajmniej pięciu lat stosunek spełnia wymóg art. 94 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2013/36/UE, jak pokazano poniżej.

Struktura wynagrodzenia zmiennego przedstawiałaby się w niniejszym przykładzie następująco:

•  20 000 EUR wynagrodzenia zmiennego zostałoby wypłaconych w instrumentach odroczonych na pięć lat;
•  10 000 EUR zostałoby wypłaconych w instrumentach odroczonych na sześć lat;
•  pozostała kwota łącznego wynagrodzenia zmiennego byłaby wypłacona z góry, nie w instrumentach, i zostałaby odroczona na okres krótszy niż pięć lat.

Dyrektywa 2013/36/UE wymaga odroczenia co najmniej 40% wynagrodzenia zmiennego na okres nie krótszy niż trzy do pięciu lat. W przypadku szczególnie wysokiego poziomu składnika wynagrodzenia zmiennego, odroczyć należy co najmniej 60%. Przynajmniej 50% wynagrodzenia zmiennego należy wypłacać w instrumentach. Wszystkie powyższe odsetki odnoszą się do kwot wynagrodzenia zmiennego przyznanych danemu pracownikowi przed zastosowaniem stopy dyskontowej.

Przykład ten nie dotyczy sytuacji, w której wynagrodzenie przysługuje na zasadzie proporcjonalności. Kwoty 20 000 EUR i 10 000 EUR wypłacane w instrumentach, przysługują w pełni odpowiednio po pięciu i sześciu latach.

Przy wynagrodzeniu zmiennym 150 000 euro, zdyskontowaniu podlegać mogła maksymalna kwota EUR 37 500 EUR (czyli 25% łącznego wynagrodzenia zmiennego 150 000 euro), pod warunkiem że miała zostać wypłacona w instrumentach odroczonych na okres ponad pięciu lat. W tym jednak przykładzie wyłącznie 30 000 EUR spełnia obydwa powyższe warunki i tylko te kwoty mogą być zdyskontowane.

Załóżmy, że w jednym z państw członkowskich dana instytucja chciałaby przyznać pracownikowi (wskazanemu jako mającemu istotny wpływ na profil ryzyka instytucji), który otrzymuje wynagrodzenie stałe w wysokości 135 000 EUR, kwotę wynagrodzenia zmiennego w wysokości 150 000 EUR. Przyjęto te same co w przykładzie 1 założenia dotyczące transpozycji dyrektywy 2013/36/UE przez państwo członkowskie (maksymalnie 25%), zatwierdzenia stosunku wyższego niż 1:1 przez udziałowców (brak) oraz roku, za który uwzględniane są wyniki (2014). Struktura wynagrodzenia zmiennego przedstawia się następująco:

•  60% łącznego wynagrodzenia zmiennego, tj. 90 000 EUR, zostałoby odroczonych na sześć lat i przysługiwałoby w tym okresie na zasadzie proporcjonalności,
•  37 500 EUR z powyższego wynagrodzenia zmiennego odroczonego na okres sześciu lat zostałoby wypłaconych w instrumentach. Oznacza to, że każdego roku przysługiwałaby kwota 6 250 EUR wypłacana w instrumentach.

W przykładzie tym przyjęto, że wynagrodzenie przysługuje na zasadzie proporcjonalności. Stopa dyskontowa może zostać zastosowana na maksymalnym poziomie 25% łącznego wynagrodzenia zmiennego, o ile jest ono wypłacane w instrumentach odroczonych na okres co najmniej pięciu lat.

Rysunek 1 : Graficzne przedstawienie ustaleń dotyczących odroczenia i zastosowania stopy dyskontowej w odniesieniu do wynagrodzenia zmiennego wypłacanego w instrumentach odroczonych na sześć lat w przypadku, gdy wynagrodzenie przysługuje na zasadzie proporcjonalności.

w

y n a g ó r y w g r o d z e n i a C z ę ś ć p r z

r o k u n p r z y s ł u g u j y z n a n e g o Wynagrodzenie

zmienne ą c Wynagrodzenie odroczone na 6 lat przysługujące na

a z zasadzie proporcjonalności

Poniższy przykład zakłada kwotę wynagrodzenia w wysokości 100 000 EUR i ukazuje, jak obliczać maksymalną dopuszczalną kwotę wynagrodzenia zmiennego, które mogłoby zostać przyznane w przypadku wypłaty 25% wynagrodzenia zmiennego w instrumentach odroczonych na pięć lat, przy założeniu, że pełna kwota przysługuje na koniec okresu odroczenia. Wykorzystano stopę inflacji i oprocentowanie obligacji skarbowych z przykładu 1. Przyjęto te same co w przykładzie 1 założenia dotyczące transpozycji dyrektywy 2013/36/UE przez państwo członkowskie (25%), zatwierdzenia stosunku wyższego niż 1:1 przez udziałowców (brak) oraz roku, za który uwzględniane są wyniki (2014). Jeżeli państwo członkowskie określa mniejszy odsetek, wzór wymaga odpowiedniej modyfikacji poprzez zastąpienie 0,25 niższym odsetkiem.

W niniejszym przykładzie łączne wynagrodzenie, jakie może zostać wypłacone, wynosi maksymalnie 100% stałych składników wynagrodzenia, a maksymalne wynagrodzenie zmienne, jakie można zdyskontować wynosi 25%, pod warunkiem, że jest wypłacane w instrumentach odroczonych na co najmniej pięć lat.

Stąd następujące równanie:

𝑓𝑟 = (1 − 0.25) ∗𝑡𝑣𝑟 + 𝑛 fr = wynagrodzenie stałe; (1+ 𝑖 + 𝑔 + 𝑖𝑑 )

tvr = łączne wynagrodzenie zmienne; i = stopa inflacji; g = średnie oprocentowanie obligacji skarbowych UE; id = współczynnik motywacyjny wynikający z długoterminowego odroczenia; n = długość okresu nabywania uprawnień.

Zastępując odpowiednie kwoty uwzględnione w niniejszym przykładzie dla każdej zmiennej w powyższym równaniu, otrzymujemy:

100 000= 0.75 ∗𝑡𝑣𝑟 +⁵ fr = 100 000 (1+0.02+0.0273+0.10) i = 2%, współczynnik wynikający z inflacji g = 2,73% współczynnik wynikający z oprocentowania obligacji skarbowych id = 10% , współczynnik wynikający z pięcioletniego odroczenia n = 5, długość okresu nabywania uprawnień.

Rozwiązując poprzednie równanie dla tvr, otrzymujemy:

100 000 ∗ 1.987856 𝑡𝑣𝑟 = =114 186.10 W powyższym przykładzie maksymalne 0.75 ∗ 1.987856+0.25 wynagrodzenie zmienne, które można wypłacić w przypadku, gdy zdyskontowaniu podlega 25% wynagrodzenia zmiennego, wynosi 114 186,10 EUR.