Tytuł II – Wymogi dotyczące stopy dyskontowej dla wynagrodzenia zmiennego

Artykuł 94 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2013/36/UE¹ zobowiązuje instytucje do określenia odpowiedniego stosunku składników stałych łącznego wynagrodzenia do jego składników zmiennych w odniesieniu do tych kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji (wskazani pracownicy² ) . Maksymalny stosunek między zmienną a stałą częścią łącznego wynagrodzenia jest ograniczony do 100%. Państwa członkowskie mogą zezwolić na zwiększenie tego stosunku maksymalnie do 200%.

¹ Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywę 2006/48/WE i 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338). 2 Pracownicy są wskazywani na podstawie regulacyjnych standardów technicznych w sprawie kryteriów wskazywania pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji.

Niniejsze wytyczne określają sposób obliczania i stosowania stopy dyskontowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 lit. g) pkt (iii) dyrektywy 2013/36/UE. Państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjom na stosowanie stopy dyskontowej do celów obliczania stosunku między zmiennymi a stałymi składnikami wynagrodzenia na poziomie maksymalnie 25% łącznego wynagrodzenia zmiennego, pod warunkiem że jest ono wypłacane w instrumentach, które są odraczane na okres nie krótszy niż pięć lat.

Niniejsze wytyczne mają zastosowanie w odniesieniu do instytucji, które korzystają z możliwości stosowania stopy dyskontowej do celów obliczania stosunku między zmiennymi a stałymi składnikami wynagrodzenia i właściwych organów państw członkowskich, które wprowadziły możliwość stosowania stopy dyskontowej.

1 𝑠𝑡𝑜𝑝𝑎 𝑑𝑦𝑠𝑘𝑜𝑛𝑡𝑜𝑤𝑎 = 𝑛 (1+ 𝑖 + 𝑔 + 𝑖𝑑 )

i = stopa inflacji w danym państwie członkowskim lub państwie trzecim g = oprocentowanie obligacji skarbowych UE, średnia unijna id = współczynnik motywacyjny wynikający z długoterminowego odroczenia n = liczba lat okresu nabywania uprawnień

Stosowanie wzorów wyjaśniono dodatkowo w przykładach 1, 2 i 3 zawartych w załączniku do niniejszych wytycznych.