Άρθρο 50 Συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής

1.   Έως την 1η Ιανουαρίου 2029, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσουν τη χωριστή συλλογή των ακόλουθων μορφών συσκευασίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90 % ετησίως κατά βάρος, οι οποίες διατίθενται στην αγορά για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο κράτος μέλος σε ένα δεδομένο ημερολογιακό έτος:

Τα κράτη μέλη μπορούν να χρησιμοποιούν την ποσότητα των απορριμμάτων συσκευασίας που προκύπτουν από συσκευασίες που τέθηκαν σε κυκλοφορία στην αγορά για τον υπολογισμό, σύμφωνα με τις εκτελεστικές πράξεις που εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 56 παράγραφος 7 στοιχείο α), των στόχων του πρώτου εδαφίου στοιχεία α) και β) της παρούσας παραγράφου.

2.   Για την επίτευξη των στόχων της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να διασφαλίσουν τη δημιουργία συστημάτων παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής για τις σχετικές μορφές συσκευασίας που αναφέρονται στην παράγραφο 1, καθώς και την παρακράτηση ποσού έναντι επιστροφής στο σημείο πώλησης.

3.   Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 2, τα κράτη μέλη δύνανται να εξαιρούν τους οικονομικούς παράγοντες του τομέα ξενοδοχείων, εστίασης και τροφοδοσίας από την υποχρέωση παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής όταν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

4.   Η παράγραφος 2 δεν εφαρμόζεται στις συσκευασίες για:

Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 2, τα κράτη μέλη μπορούν να εξαιρούν από τη συμμετοχή στα συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής τις πλαστικές φιάλες ποτών μίας χρήσης και τους μεταλλικούς περιέκτες ποτών μίας χρήσης με χωρητικότητα μικρότερη του 0,1 λίτρου, όταν η εν λόγω συμμετοχή δεν είναι τεχνικά εφικτή.

5.   Τα κράτη μέλη μπορούν να εξαιρούνται από την υποχρέωση της παραγράφου 2 υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

Για τους σκοπούς του στοιχείου α), όταν οι πληροφορίες σχετικά με το ποσοστό χωριστής συλλογής της σχετικής μορφής συσκευασίας δεν έχουν ακόμη υποβληθεί στην Επιτροπή, το κράτος μέλος παρέχει τεκμηριωμένη αιτιολόγηση σχετικά με το πώς πληρούνται άλλως οι προϋποθέσεις για την εξαίρεση που ορίζονται στην παρούσα παράγραφο. Η τεκμηριωμένη αιτιολόγηση βασίζεται σε επικυρωμένα εθνικά στοιχεία και συμπεριλαμβάνει περιγραφή των μέτρων που εφαρμόζονται,

6.   Εντός 3 μηνών από την παραλαβή του σχεδίου εφαρμογής που υποβάλλεται σύμφωνα με την παράγραφο 5 στοιχείο β), η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει από το κράτος μέλος να το επανεξετάσει, αν η Επιτροπή θεωρεί ότι το σχέδιο δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις που καθορίζονται στην παράγραφο 5, στοιχείο β). Το κράτος μέλος υποβάλλει αναθεωρημένο σχέδιο εφαρμογής εντός 3 μηνών από την παραλαβή του αιτήματος της Επιτροπής.

7.   Εάν το ποσοστό χωριστής συλλογής της συσκευασίας που αναφέρεται στην παράγραφο 1 μειωθεί σε ένα κράτος μέλος και παραμείνει κάτω του 90 % κατά βάρος για συγκεκριμένη μορφή συσκευασίας που τίθεται σε κυκλοφορία στην αγορά επί τρία συναπτά ημερολογιακά έτη, η Επιτροπή ενημερώνει το εν λόγω κράτος μέλος ότι η εξαίρεση δεν ισχύει πλέον. Δημιουργείται σύστημα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής το αργότερο την 1η Ιανουαρίου του δεύτερου ημερολογιακού έτους μετά το έτος κατά το οποίο η Επιτροπή ενημέρωσε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ότι η εξαίρεση δεν ισχύει πλέον.

8.   Τα κράτη μέλη καταβάλλουν κάθε προσπάθεια ώστε να δημιουργήσουν και να διατηρούν συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής, ιδίως για γυάλινες φιάλες ποτών μίας χρήσης και συσκευασίες ποτών από χαρτόνι. Τα κράτη μέλη καταβάλλουν κάθε προσπάθεια ώστε να διασφαλίσουν ότι τα συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής για μορφές συσκευασίας μίας χρήσης, ιδίως για γυάλινες φιάλες ποτών μίας χρήσης, διατίθενται εξίσου για τις επαναχρησιμοποιήσιμες συσκευασίες, εφόσον αυτό είναι εφικτό από τεχνική και οικονομική άποψη.

9.   Ένα κράτος μέλος μπορεί, εφόσον τηρεί τους γενικούς κανόνες που θεσπίζονται στη ΣΛΕΕ και δρα σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, να θεσπίσει διατάξεις που υπερβαίνουν τις ελάχιστες απαιτήσεις που καθορίζονται στο παρόν άρθρο, όπως η δυνατότητα συμπερίληψης των συσκευασιών που παρατίθενται στην παράγραφο 4, και συσκευασιών για άλλα προϊόντα ή από άλλα υλικά.

10.   Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι τα σημεία και οι δυνατότητες επιστροφής επαναχρησιμοποιήσιμων συσκευασιών παρόμοιου σκοπού και μορφής με εκείνα που ορίζονται στην παράγραφο 1 εξυπηρετούν τους τελικούς χρήστες όσο τα σημεία και οι δυνατότητες επιστροφής για την επιστροφή των συσκευασιών μίας χρήσης στο πλαίσιο συστήματος παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής.

11.   Έως την 1η Ιανουαρίου 2029, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι τουλάχιστον τα συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής που θεσπίστηκαν βάσει της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού πληρούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που απαριθμούνται στο παράρτημα X.

Οι ελάχιστες απαιτήσεις που απαριθμούνται στο παράρτημα X δεν επιβάλλονται στα συστήματα παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής που θεσπίστηκαν πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού και τα οποία επιτυγχάνουν τον στόχο του 90 % που ορίζεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου έως την 1η Ιανουαρίου 2029. Τα κράτη μέλη καταβάλλουν προσπάθειες να διασφαλίσουν ότι, κατά την πρώτη επανεξέτασή τους, τα υφιστάμενα συστήματα παρακράτησης ποσού μιας χρήσης έναντι επιστροφής συμμορφώνονται με τις ελάχιστες απαιτήσεις του παραρτήματος Χ. Εάν ο στόχος του 90 % δεν επιτευχθεί έως την 1η Ιανουαρίου 2029, τα υφιστάμενα συστήματα παρακράτησης ποσού μιας χρήσης έναντι επιστροφής συμμορφώνονται με τις ελάχιστες απαιτήσεις του παραρτήματος Χ το αργότερο έως την 1η Ιανουαρίου 2035.

Έως την 1η Ιανουαρίου 2038, η Επιτροπή, σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, αξιολογεί την εφαρμογή του παρόντος άρθρου και προσδιορίζει με ποιους τρόπους μπορεί να μεγιστοποιηθεί η διαλειτουργικότητα των συστημάτων παρακράτησης ποσού έναντι επιστροφής.

12.   Οι ελάχιστες απαιτήσεις που απαριθμούνται στο παράρτημα Χ του παρόντος κανονισμού δεν επιβάλλονται στις εξόχως απόκεντρες περιοχές, όπως αυτές αναγνωρίζονται στο άρθρο 349 τρίτο εδάφιο ΣΛΕΕ, λαμβανομένων υπόψη των τοπικών ιδιαιτεροτήτων τους.