Artikel 18 Beoordeling van de toereikendheid van de scenario’s voor reverse stresstests en ad-hocstresstests

i)

de productsegmenten waar traditionele risicobeheersingsmodellen wijzen op een uitzonderlijk goed evenwicht tussen risico en rendement;

ii)

nieuwe producten en nieuwe markten die nog niet onder zware druk hebben gestaan;

iii)

posities waarbij er geen liquide vraag- en aanbodmarkten zijn;

iv)

valutaposities gekoppeld aan of onderhevig aan een boven- of ondergrens ten opzichte van andere valuta;

v)

posities in “deep-out-of-the-money”-opties, en met name digitale opties;

vi)

gebeurtenissen die niet in aanmerking zijn genomen in de stressperiode die is gebruikt voor het kalibreren van de in artikel 325 quinquinquagies van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde “expected shortfall”-risicomaatstaven;

vii)

milieurisico’s in de vorm van zowel fysieke als transitierisico’s.

i)

de illiquiditeit van markten in gestreste marktomstandigheden, gapping van koersen, concentratierisico en eenrichtingsmarkten;

ii)

een gebeurtenis die resulteert in een toename van de correlatie tussen instrumenten of risicofactoren of een scenario van sterke wisselkoersverschuivingen, voortvloeiend uit valuta die op het moment van de beoordeling onderworpen zijn aan een koppeling, boven- of ondergrens, die deze relaties verbreken, wanneer een dergelijke gebeurtenis zich op hetzelfde moment voordoet als een gebeurtenis als bedoeld in punt i);

iii)

“event”-risico’s voor aandelen en “jump-to-default”-risico’s voor kredietposities, door een van deze beide punten in overweging te nemen:

iv)

de niet-lineariteit van producten, door een volledige herwaardering van alle posities toe te passen om de niet-lineariteitseffecten nauwkeurig weer te geven, en door voldoende grote schokken toe te passen om de uitoefening van sommige “deep-out-of-the-money” opties, met name digitale opties, in te leiden;

v)

“event”-risico’s die voortvloeien uit bepalende factoren van milieurisico’s;

vi)

andere risico’s die mogelijk niet op passende wijze in de interne modellen in beeld zijn gebracht, waaronder risico’s die voortvloeien uit het gebruik van proxy’s en de mogelijke slechte afstemming tussen een proxy en het onderliggende risico.