|
+ZAŁĄCZNIK III ŚRODKI, KTÓRE NALEŻY WŁĄCZYĆ DO PROGRAMÓW DZIAŁANIA, JAK OKREŚLONO W ART. 5 UST. 4 LIT. A) |
ZAŁĄCZNIK III ŚRODKI, KTÓRE NALEŻY WŁĄCZYĆ DO PROGRAMÓW DZIAŁANIA, JAK OKREŚLONO W ART. 5 UST. 4 LIT. A)
ZAŁĄCZNIK III ŚRODKI, KTÓRE NALEŻY WŁĄCZYĆ DO PROGRAMÓW DZIAŁANIA, JAK OKREŚLONO W ART. 5 UST. 4 LIT. A)
1.
Środki obejmują zasady odnoszące się do:
1.
okresów, kiedy rolnicze wykorzystanie niektórych rodzajów nawozu jest zakazane;
2.
pojemności zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych; pojemność ta musi przekraczać pojemność wymaganą do przechowywania w najdłuższym okresie, podczas którego rolnicze wykorzystanie w strefie zagrożenia jest zabronione, z wyjątkiem przypadków, gdy może zostać dowiedzione właściwym władzom, iż wszelkie ilości odchodów zwierzęcych nadmierne w stosunku do rzeczywistej pojemności przechowywania zostaną usunięte w sposób, który nie będzie szkodliwy dla środowiska;
3.
ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów, zgodne z dobrą praktyką rolniczą i uwzględniające cechy danej strefy zagrożenia, w szczególności;
a)
warunki glebowe, rodzaj gleby i nachylenie terenu;
b)
warunki klimatyczne, opady i nawadnianie;
c)
zagospodarowanie gruntów oraz praktyki rolnicze, w tym system płodozmianu; które mają być oparte na równowadze między:
i)
możliwym do przewidzenia zapotrzebowaniem upraw na azot;
ii)
zasilaniem upraw azotem z gleby oraz z nawożenia, z uwzględnieniem:
—
ilości azotu obecnego w glebie w czasie, kiedy uprawa zaczyna wykorzystywać go w znaczącym stopniu (ilości pozostające w końcu zimy),
—
dopływu azotem przez mineralizację netto rezerw azotu organicznego w glebie,
—
uzupełniania związków azotu z odchodów zwierzęcych,
—
uzupełniania związków azotu pochodzącego z chemicznych nawozów i innych.
2.
Środki te zapewniają, że dla każdego gospodarstwa rolnego lub hodowlanego ilość odchodów zwierzęcych, wykorzystywanych rolniczo każdego roku, w tym wprost od zwierząt, nie przekraczy określonej ilości na hektar. Ilość ta to ilość odchodów zwierzęcych zawierająca do 170 kg N. Jednakże:
a)
dla pierwszego czteroletniego programu działania Państwa Członkowskie mogą zezwolić na ilość odchodów zawierającą do 210 kg N;
b)
w trakcie i po pierwszym czteroletnim programie działania Państwa Członkowskie mogą ustalić ilości różne od ilości określonych powyżej. Ilości te muszą być ustalone tak, by nie stanowiły przeszkody w realizacji celów określonych w art. 1 i muszą być uzasadnione na podstawie obiektywnych kryteriów, na przykład:
—
długich okresów wegetacji,
—
upraw o wysokim poborze azotu,
—
wysokim opadzie netto w strefie zagrożenia,
—
gleb o wyjątkowo wysokiej zdolności denitryfikacji.
Jeśli państwo członkowskie zezwala na podstawie akapitu drugiego lit. b) na inną ilość, powiadamia Komisję, która zbada uzasadnienie zgodnie z procedurą regulacyjną, przewidzianą w art. 9 ust. 2.;
c)
państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie określonych materiałów nawozowych pochodzących z nawozu naturalnego, które zostały poddane przetwarzaniu, w ilości przekraczającej 170 kg azotu na hektar rocznie określonej w niniejszym akapicie, oraz do oddzielnego dodatkowego limitu 80 kg azotu na hektar rocznie, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich następujących warunków:
(i)
składnik nawozu naturalnego materiału nawozowego został poddany procesowi obróbki, który zwiększa stężenie azotu w postaci mineralnej, azotu mocznikowego lub azotu związanego w sieci krystalicznej, wyrażone jako procent masowy azotu całkowitego w porównaniu z wsadem do procesu obróbki, w wyniku czego wytworzono:
1)
sól amoniową (sól płuczkową) pochodzącą z procesu oczyszczania gazu lub kontroli emisji mających na celu usunięcie amoniaku z gazów wylotowych;
2)
koncentrat mineralny otrzymany w wyniku osmozy odwróconej;
3)
bogate w azot sole fosforanowe (struwit) wytrącone z nawozu naturalnego;
(ii)
materiały nawozowe charakteryzują się stałą jakością partii i ich stosunek azotu mineralnego do azotu ogólnego wynosi co najmniej 90 % lub stosunek węgla związanego organicznie do azotu ogólnego nie przekracza 3, w obu przypadkach z uwzględnieniem azotu pochodzącego z materiałów składowych, które nie pochodzą z obornika i zawierają więcej niż 3 % azotu w przeliczeniu na suchą masę;
(iii)
materiały nawozowe nie przekraczają następujących górnych limitów:
—
miedź (Cu): 300 mg kg-1 suchej masy;
—
cynk (Zn): 800 mg kg-1 suchej masy;
(iv)
patogeny w materiałach nawozowych zawierających więcej niż 1 % węgla organicznego nie przekraczają następujących górnych limitów:
(v)
państwa członkowskie wdrażają rygorystyczne normy jakości w celu zapewnienia spójnej zawartości składników odżywczych w materiałach nawozowych we wszystkich partiach produkcyjnych zgodnie z kryteriami określonymi w ppkt (ii);
(vi)
państwa członkowskie zapewniają, by do materiału nawozowego dołączona była dokumentacja zawierająca informację na temat zawartości azotu (N) i fosforanów (P2O5), jeśli stężenie jednego z tych elementów przekracza 1 % suchej masy z maksymalnym odchyleniem 25 % od zadeklarowanej wartości;
(vii)
państwa członkowskie zapewniają, aby liczba zwierząt gospodarskich i produkcja obornika nie wzrastały w wyniku zastosowania niniejszej litery, (i) na szczeblu krajowym, gdy zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie oraz (ii) na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2, w których udzielono zezwolenia, jeżeli zawartość azotu w całkowitej rocznej produkcji obornika na hektar wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych w tych jednostkach terytorialnych przekracza 75 % limitu 170 kg N na hektar określonego w niniejszym akapicie;
(viii)
państwa członkowskie zaostrzają ograniczenia rolniczego wykorzystania nawozów (poziomy nawożenia), określone w pkt 1 ust. 3 niniejszego załącznika, aby uwzględnić zwiększone ryzyko straty azotu do wody i powietrza wynikające ze stosowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu, przy jednoczesnym zastosowaniu współczynnika równoważności nawozów mineralnych wynoszącego 1 w odniesieniu do takich materiałów. Państwa członkowskie zapewniają w miarę możliwości utrzymanie żywej pokrywy roślinnej lub równoważnych środków na gruntach, na których stosowane są materiały nawozowe spełniające warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszego punktu; państwa członkowskie zapewniają, w stosownych przypadkach, podejmowanie odpowiednich środków ostrożności, aby zapobiec stracie amoniaku z gleb rolniczych podczas rolniczego wykorzystania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery, w szczególności poprzez nawożenie wtryskowe, natychmiastową inkorporację w glebie materiałów stosowanych na jej powierzchni lub równoważne środki;
(ix)
państwa członkowskie wprowadzają środki, aby w miarę możliwości zapobiegać emisjom, w tym emisjom do powietrza, wynikającym ze składowania materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv), poprzez określenie odpowiednich warunków i wymogów dotyczących składowania takich materiałów;
(x)
państwa członkowskie wprowadzają wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, by stosowanie materiałów nawozowych spełniających warunki określone w ppkt (i) do (iv) niniejszego punktu nie miało negatywnego wpływu na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy, dyrektywy Rady 92/43/EWG ( 3 ) i dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE ( 4 ), (UE) 2016/2284 ( 5 ), (UE) 2020/2184 ( 6 ) i 2008/50/WE ( 7 ) w zakresie, w jakim środki tego programu działania odnoszą się do tych dyrektyw. Państwa członkowskie wprowadzają środki, aby zapobiec szkodliwym skutkom na obszarach Natura 2000 i wokół nich oraz w pobliżu punktów poboru wody pitnej, zgodnie z, odpowiednio, dyrektywą 92/43/EWG i dyrektywą (UE) 2020/2184. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują niniejszą literę akapitu drugiego, powiadamiają o tym Komisję. Ponadto, w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 10, informują one o jej stosowaniu, podając dane roczne dotyczące ilości wyprodukowanych materiałów spełniających warunki określone w ppkt (i)–(iv) niniejszej litery oraz dotyczące gęstości obsady i produkcji obornika na poziomie krajowym i na poziomie jednostek terytorialnych NUTS 2 ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 8 ).
3.
Państwa Członkowskie mogą obliczyć ilości określone w ust. 2 na podstawie liczby zwierząt.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o sposobie, w jaki stosują przepisy ust. 2. Na podstawie otrzymanych informacji Komisja może, jeśli uzna to za konieczne, przedstawić Radzie właściwe propozycje zgodnie z art. 11. 1. Przegląd
1.1 Odwołania1.2 Zidentyfikowane wymagania1.3 Powiązane normy2. Zidentyfikowane wymagania
3. Powiązane normy
|
||||||||||||||||||||||||||||||