Artykuł 12 Kryteria mające zastosowanie do międzynarodowej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego

1.   Wspólne zrozumienie i wzajemne porozumienie między danym państwem trzecim a Wspólnotą są co do zasady potwierdzone formalnym wnioskiem skierowanym do Komisji. Taki wniosek stanowi wiążące zobowiązanie danego rządu.

2.   Państwa trzecie pragnące współpracować ze Wspólnotą są stronami Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej i obowiązującego protokołu dodatkowego lub zawarły umowę o zabezpieczeniach z MAEA. Uznają one w pełni podstawowe zasady bezpieczeństwa określone w standardach bezpieczeństwa MAEA, a także są stronami odpowiednich konwencji, takich jak Konwencja bezpieczeństwa jądrowego i Wspólna konwencja bezpieczeństwa w postępowaniu z wypalonym paliwem jądrowym i bezpieczeństwa w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi, lub podjęły kroki dowodzące zdecydowanego dążenia do przystąpienia do tych konwencji. W przypadku aktywnej współpracy dążenie to jest poddawane ocenie rocznej, z uwzględnieniem sprawozdań krajowych i innych dokumentów dotyczących wdrażania odpowiednich konwencji. W oparciu o tę ocenę podejmowana jest decyzja dotycząca kontynuowania współpracy. W nagłych przypadkach powinna istnieć możliwość, w ramach wyjątku, elastycznego stosowania tych zasad.

3.   Aby możliwe było zapewnienie i monitorowanie zgodności z celami dotyczącymi współpracy w ramach Instrumentu, dane państwo trzecie aprobuje przeprowadzanie oceny podjętych działań. Ocena ta umożliwia monitorowanie i sprawdzenie przestrzegania uzgodnionych celów; może być także warunkiem dalszego wypłacania środków przez Wspólnotę.

4.   Współpraca ze strony Unii – na podstawie niniejszego rozporządzenia – w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego nie ma na celu promowania energii jądrowej, a zatem nie postrzega się jej jako środka promowania takiej energii w państwach trzecich.