Artykuł 10 Superstacje monitoringu

1.   Każde państwo członkowskie ustanawia co najmniej jedną superstację monitoringu na każde 10 mln mieszkańców na obszarze tła miejskiego. Państwa członkowskie, które mają mniej niż 10 mln mieszkańców, ustanawiają co najmniej jedną superstację monitoringu na obszarze tła miejskiego.

Państwa członkowskie, których terytorium obejmuje więcej niż 10 000 km2, ale nie więcej niż 100 000 km2, ustanawiają co najmniej jedną superstację monitoringu na obszarze tła pozamiejskiego. Każde państwo członkowskie, którego terytorium obejmuje więcej niż 100 000 km2, ustanawia co najmniej jedną superstację monitoringu na obszarze tła pozamiejskiego na każde 100 000 km2.

2.   Lokalizacje superstacji monitoringu ustala się dla obszarów tła miejskiego i obszarów tła pozamiejskiego zgodnie z załącznikiem IV pkt B.

3.   Wszystkie punkty pomiarowe, które spełniają wymogi określone w załączniku IV pkt B i C i które są zainstalowane w superstacjach monitoringu, mogą być uwzględniane na potrzeby spełnienia wymogów dotyczących minimalnej liczby punktów pomiarowych dla odpowiednich zanieczyszczeń, jak określono w załączniku III.

4.   W celu spełnienia wymogów określonych w ust. 1 państwo członkowskie może ustanowić z co najmniej jednym sąsiadującym państwem członkowskim jedną wspólną superstację monitoringu lub więcej takich superstacji. Nie ma to wpływu na spoczywający na każdym państwie członkowskim obowiązek ustanowienia co najmniej jednej superstacji monitoringu na obszarze tła miejskiego i spoczywający na każdym państwie członkowskim o obszarze większym niż 10 000 km2 obowiązek ustanowienia co najmniej jednej superstacji monitoringu na obszarze tła pozamiejskiego.

5.   Pomiary w superstacjach monitoringu na obszarach tła miejskiego i na obszarach tła pozamiejskiego obejmują zanieczyszczenia wymienione w załączniku VII sekcja 1 tabele 1 i 2 oraz mogą również obejmować zanieczyszczenia wymienione w tabeli 3 w tej sekcji.

6.   Państwo członkowskie może podjąć decyzję o nieprowadzeniu pomiarów sadzy, cząstek ultradrobnych lub amoniaku w połowie swoich superstacji monitoringu na obszarach tła pozamiejskiego, jeżeli liczba jego superstacji monitoringu na obszarach tła pozamiejskiego przekracza liczbę jego superstacji monitoringu na obszarach tła miejskiego w stosunku co najmniej dwa do jednego, o ile wybór jego superstacji monitoringu jest reprezentatywny dla tych zanieczyszczeń.

7.   W stosownych przypadkach monitoring koordynuje się ze strategią monitorowania oraz programem pomiarów w ramach EMEP, z infrastrukturą do badania aerozoli, chmur i gazów śladowych (ACTRIS) oraz z monitoringiem wpływu zanieczyszczenia powietrza prowadzonym na podstawie dyrektywy (UE) 2016/2284.