Artykuł 19 2

2.   W przypadku gdy w jednostkach terytorialnych obejmujących co najmniej jedną strefę poziomy zanieczyszczeń w powietrzu przekraczają którąkolwiek wartość docelową ozonu określoną w załączniku I sekcja 2, państwa członkowskie ustanawiają dla tych jednostek terytorialnych plany ochrony powietrza, w których określa się odpowiednie środki mające w celu osiągnięcia wartości docelowej ozonu i w celu zapewnienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy. Te plany ochrony powietrza ustanawia się jak najszybciej i nie później niż dwa lata po roku kalendarzowym, w którym odnotowano przekroczenie wartości docelowej ozonu.

W przypadku gdy w danej jednostce terytorialnej przekroczenie wartości docelowej ozonu jest już objęte planem działania na rzecz jakości powietrza, państwa członkowskie zapewniają, aby środki określone w tym planie działania były odpowiednie, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy, oraz, w stosownych przypadkach, postępują zgodnie z procedurą w sprawie aktualizacji planu działania na rzecz jakości powietrza określoną w ust. 5.

Państwa członkowskie mogą jednak zrezygnować z ustanawiania takich planów ochrony powietrza lub planów działania na rzecz jakości powietrza w celu rozwiązania problemu przekroczenia stężenia ozonu, w przypadku gdy nie ma znaczącej możliwości zmniejszenia stężeń ozonu, biorąc pod uwagę warunki geograficzne i meteorologiczne, a środki te wiązałyby się z nieproporcjonalnymi kosztami.

W przypadku gdy nie ustanowiono planu ochrony powietrza lub planu działania na rzecz jakości powietrza, państwa członkowskie przedstawiają opinii publicznej i Komisji szczegółowe uzasadnienie, dlaczego nie ma znaczącej możliwości zmniejszenia przekroczeń, w związku z czym podjęto decyzję o nieustanowieniu planu ochrony powietrza lub planu działania na rzecz jakości powietrza.

Co najmniej raz na pięć lat państwa członkowskie dokonują ponownej oceny możliwości redukcji stężeń ozonu.

W odniesieniu do jednostek terytorialnych, w przypadku których wartość docelowa ozonu jest przekroczona, państwa członkowskie dopilnowują, aby odpowiedni krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza przygotowany na podstawie art. 6 dyrektywy (UE) 2016/2284 obejmował środki dotyczące prekursorów ozonu objętych tą dyrektywą.