ZAŁĄCZNIK VI Metody referencyjne oceny stężeń w powietrzu i wskaźników depozycji

1.

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14212:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ditlenku siarki za pomocą fluorescencji w nadfiolecie”.

2.

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14211:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ditlenku azotu i tlenku azotu za pomocą chemiluminescencji”.

3.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM10 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM10 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”.

4.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM2,5 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”.

5.

Referencyjna metoda poboru próbek i pomiaru arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14902:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego –Standardowa metoda oznaczania Pb, Cd, As i Ni we frakcji PM10 pyłu zawieszonego”.

6.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14662, części 1 (2005), 2 (2005) i 3 (2016) „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda pomiaru stężeń benzenu”.

7.

Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14626:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia tlenku węgla za pomocą niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni”.

8.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru benzo(a)pirenu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15549:2008 „Jakość powietrza – Standardowa metoda oznaczania stężenia benzo(a)pirenu w powietrzu atmosferycznym”. W związku z brakiem znormalizowanej metody EN w przypadku innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa art. 9 ust. 8, państwa członkowskie mogą stosować znormalizowane metody krajowe lub metody ISO, takie jak norma ISO 12884.

9.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru całkowitej rtęci w stanie gazowym w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru stężenia całkowitej rtęci w stanie gazowym w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15852:2010 „Jakość powietrza atmosferycznego – standardowa metoda oznaczania rtęci gazowej całkowitej”.

10.

Metoda referencyjna pobierania próbek i analizy depozycji arsenu, kadmu, ołowiu, niklu, rtęci i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych

Metoda referencyjna określania depozycji arsenu, kadmu, ołowiu i niklu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15841:2009 „Jakość powietrza atmosferycznego – Standardowa metoda oznaczania arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w depozycji atmosferycznej”.

Metoda referencyjna określania depozycji rtęci odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15853:2010 „Jakość powietrza atmosferycznego – Standardowa metoda oznaczania depozycji rtęci”.

Metoda referencyjna określania depozycji benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w art. 9 ust. 8, odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15980:2011 „Jakość powietrza – Oznaczanie depozycji benzo[a]antracenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[j]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu i indeno[1,2,3-cd]pirenu”.

11.

Metoda referencyjna pomiaru ozonu w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru ozonu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14625:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ozonu z wykorzystaniem fotometrii w nadfiolecie”.

12.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 16909:2017 „Powietrze atmosferyczne – Pomiar węgla elementarnego (EC) i węgla organicznego (OC) osadzonego na filtrze”.

13.

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru NO3 -, SO4 2-, Cl-, NH4 +, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek NO3 -, SO4 2-, Cl-, NH4 +, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru NO3 -, SO4 2-, Cl-, NH4 +, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 16913:2017 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru NO3 -, SO4 2-, Cl-, NH4 +, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 osadzonym na filtrze”.

14.

Metody pobierania próbek i pomiaru lotnych związków organicznych będących prekursorami ozonu, metanu, UFP, BC, zróżnicowania wielkości cząstek ultradrobnych, amoniaku, rtęci dwuwartościowej w postaci pyle zawieszonym i w stanie gazowym, kwasu azotowego, lewoglukozanu i potencjału utleniającego pyłu zawieszonego

W związku z brakiem znormalizowanej metody EN pobierania próbek i pomiaru lotnych związków organicznych będących prekursorami ozonu, metanu, UFP, BC, zróżnicowania wielkości cząstek ultradrobnych, amoniaku, rtęci dwuwartościowej w postaci pyłu zawieszonego i w stanie gazowym, kwasu azotowego, lewoglukozanu i potencjału utleniającego pyłu zawieszonego państwa członkowskie mogą wybrać, jakie metody pobierania próbek i pomiaru stosować, zgodnie z załącznikiem V i z uwzględnieniem celów pomiaru, w tym celów określonych w załączniku VII, stosownie do przypadku, w sekcji 3 pkt A i sekcji 4 pkt A. Jeżeli są dostępne, można stosować znormalizowane referencyjne metody pomiaru: międzynarodowe, EN lub krajowe lub specyfikacje techniczne CEN.

1.

2.

3.

4.