5.2 Wymogi kwalifikowalności dotyczące ochrony kredytowej nierzeczywistej

Do celów art. 183 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje powinny uzyskać opinię prawną potwierdzającą, że umowa dotycząca ochrony kredytowej nierzeczywistej jest prawnie skuteczna i możliwa do wyegzekwowania we wszystkich właściwych jurysdykcjach. Opinia ta powinna zostać:

• (a) wydana co najmniej w odniesieniu do każdego rodzaju ochrony kredytowej nierzeczywistej; oraz
• (b) wydana na piśmie przez radcę prawnego. Jeżeli radca prawny jest pracownikiem instytucji, powinien zachowywać niezależność od procesu podejmowania decyzji kredytowych, w ramach którego inicjowane lub odnawiane są dane ekspozycje.

Do celów ust. 24 instytucje mogą opierać się na jednej opinii prawnej w odniesieniu do kilku umów dotyczących ochrony kredytowej nierzeczywistej, jeżeli dotyczy ona tego samego prawa właściwego. Instytucje powinny uzyskiwać dodatkową opinię prawną w odniesieniu do wszystkich istotnych zmian warunków umowy, które mogłyby mieć wpływ na skuteczność prawną i możliwość wyegzekwowania umowy dotyczącej danego rodzaju ochrony kredytowej nierzeczywistej. Jako przypadki istotnych zmian warunków umowy powinny zawsze być co najmniej uznawane zmiany ram prawnych mających zastosowanie do umowy dotyczącej ochrony kredytowej nierzeczywistej oraz stosowania umowy dotyczącej ochrony kredytowej nierzeczywistej do innych rodzajów ekspozycji, bądź też korzystanie z poręczycieli zaklasyfikowanych do innych kategorii ekspozycji lub do innych rodzajów poręczycieli, czyli osób fizycznych bądź podmiotów prawnych.