Άρθρο 4 Αποκατάσταση χερσαίων και παράκτιων οικοσυστημάτων και οικοσυστημάτων γλυκών υδάτων

1.   Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα μέτρα αποκατάστασης που είναι απαραίτητα για τη βελτίωση και επαναφορά σε καλή κατάσταση των περιοχών τύπων οικοτόπων που απαριθμούνται στο παράρτημα I και δεν βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Τέτοιου είδους μέτρα αποκατάστασης εφαρμόζονται:

Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, τα κράτη μέλη δίνουν προτεραιότητα, κατά περίπτωση, έως το 2030 σε μέτρα αποκατάστασης σε περιοχές που βρίσκονται σε τόπους Natura 2000.

2.   Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο, στοιχεία α) και β), τα κράτη μέλη μπορούν, σε δεόντως αιτιολογημένες περιπτώσεις και για τους σκοπούς της εν λόγω παραγράφου και εφόσον πληρούται η προϋπόθεση που ορίζεται στο τρίτο εδάφιο, να εξαιρούν από τη σχετική ομάδα τύπων οικοτόπων πολύ κοινούς και ευρέως διαδεδομένους τύπους οικοτόπων που καλύπτουν πάνω από το 3 % του ευρωπαϊκού εδάφους τους.

Όταν ένα κράτος μέλος εφαρμόζει την παρέκκλιση που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο, το κράτος μέλος θεσπίζει μέτρα αποκατάστασης:

Η παρέκκλιση που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο εφαρμόζεται μόνον εάν διασφαλίζεται ότι το ποσοστό που αναφέρεται στο στοιχείο α) του δεύτερου εδαφίου δεν εμποδίζει την επίτευξη ή τη διατήρηση της ικανοποιητικής κατάστασης διατήρησης για καθέναν από τους εν λόγω τύπους οικοτόπων σε εθνικό βιογεωγραφικό επίπεδο.

3.   Κατά την εφαρμογή από ένα κράτος μέλος της παρέκκλισης της παραγράφου 2, η υποχρέωση που ορίζεται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α) ισχύει για τη συνολική περιοχή όλων των υπόλοιπων τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I και η οποία δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση, και η υποχρέωση που ορίζεται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β) ισχύει για τις υπόλοιπες περιοχές των σχετικών ομάδων τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I και οι οποίες δεν βρίσκονται σε καλή κατάσταση.

4.   Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα μέτρα αποκατάστασης που είναι απαραίτητα για την επαναφορά των τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I σε περιοχές που δεν εμφανίζονται αυτοί οι τύποι οικοτόπων με σκοπό την επίτευξη της ικανοποιητικής περιοχής αναφοράς για τους εν λόγω τύπους οικοτόπων. Τα μέτρα αυτά εφαρμόζονται σε περιοχές που καταλαμβάνουν τουλάχιστον το 30 % της πρόσθετης επιφάνειας που απαιτείται για την επίτευξη της συνολικής ικανοποιητικής περιοχής αναφοράς για κάθε ομάδα τύπων οικοτόπων που παρατίθεται στο παράρτημα I, όπως αποτυπώνεται ποσοτικά στο εθνικό σχέδιο αποκατάστασης που αναφέρεται στο άρθρο 15, έως το 2030, σε περιοχές που καταλαμβάνουν τουλάχιστον το 60 % της εν λόγω επιφάνειας έως το 2040 και το 100 % της εν λόγω επιφάνειας έως το 2050.

5.   Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 4 του παρόντος άρθρου, εάν ένα κράτος μέλος θεωρεί ότι δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν έως το 2050 τα απαιτούμενα μέτρα αποκατάστασης για την επίτευξη της ικανοποιητικής περιοχής αναφοράς για συγκεκριμένο τύπο οικοτόπου στο 100 % της επιφάνειας, το οικείο κράτος μέλος μπορεί να ορίσει χαμηλότερο ποσοστό σε επίπεδο μεταξύ 90 % και 100 % στο εθνικό του σχέδιο αποκατάστασης, όπως αναφέρεται στο άρθρο 15, και να παράσχει επαρκή αιτιολόγηση. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος μέλος θεσπίζει τα σταδιακά μέτρα αποκατάστασης που απαιτούνται για την επίτευξη του εν λόγω χαμηλότερου ποσοστού έως το 2050. Έως το 2030, τα εν λόγω μέτρα αποκατάστασης οφείλουν να καλύπτουν τουλάχιστον το 30 % της πρόσθετης επιφάνειας που απαιτείται για την επίτευξη του εν λόγω χαμηλότερου ποσοστού έως το 2050, και έως το 2040 οφείλουν να καλύπτουν τουλάχιστον το 60 % της πρόσθετης επιφάνειας που απαιτείται για την επίτευξη του εν λόγω χαμηλότερου ποσοστού έως το 2050.

6.   Σε περίπτωση που κράτος μέλος εφαρμόσει την παρέκκλιση σύμφωνα με την παράγραφο 5 σε συγκεκριμένους τύπους οικοτόπων, η υποχρέωση που ορίζεται στην παράγραφο 4 ισχύει για τους υπόλοιπους τύπους οικοτόπων που αποτελούν μέρος των ομάδων τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I στις οποίες ανήκουν οι εν λόγω συγκεκριμένοι τύποι οικοτόπων.

7.   Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα μέτρα αποκατάστασης για τους χερσαίους και παράκτιους οικοτόπους και τους οικοτόπους γλυκών υδάτων των ειδών που παρατίθενται στα παραρτήματα II, IV και V της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ και για τους χερσαίους και παράκτιους οικοτόπους και τους οικοτόπους γλυκών υδάτων άγριων πτηνών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2009/147/ΕΚ που είναι, επιπροσθέτως των μέτρων αποκατάστασης που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 4 του παρόντος άρθρου, απαραίτητα για τη βελτίωση της ποιότητας και της ποσότητας των εν λόγω οικοτόπων, μεταξύ άλλων με την επαναφορά τους, καθώς και για την ενίσχυση της συνδεσιμότητας, έως ότου επιτευχθεί επαρκής ποιότητα και ποσότητα των εν λόγω οικοτόπων.

8.   Ο καθορισμός των καταλληλότερων περιοχών για μέτρα αποκατάστασης σύμφωνα με τις παραγράφους 1, 4 και 7 του παρόντος άρθρου βασίζεται στις βέλτιστες διαθέσιμες γνώσεις και στα πλέον πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία για την κατάσταση των τύπων οικοτόπων οι οποίοι παρατίθενται στο παράρτημα I του παρόντος κανονισμού, που μετράται με βάση τη δομή και τις λειτουργίες που είναι απαραίτητες για τη μακροχρόνια συντήρησή τους, συμπεριλαμβανομένων των τυπικών ειδών τους, όπως αναφέρονται στο άρθρο 1 στοιχείο ε) της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, καθώς και για την ποιότητα και ποσότητα των οικοτόπων ειδών που αναφέρονται στην παράγραφο 7 του παρόντος άρθρου, με χρήση των πληροφοριών που υποβάλλονται δυνάμει του άρθρου 17 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ και του άρθρου 12 της οδηγίας 2009/147/ΕΚ και, εφόσον συντρέχει περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη την ποικιλομορφία των καταστάσεων στις διάφορες περιφέρειες, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 14 παράγραφος 15 στοιχείο γ) του παρόντος κανονισμού.

9.   Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν, το αργότερο έως το 2030, ότι η κατάσταση των τύπων οικοτόπων είναι γνωστή για τουλάχιστον το 90 % της περιοχής που κατανέμεται σε όλους τους τύπους οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I και ότι έως το 2040 είναι γνωστή η κατάσταση όλων των περιοχών τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα Ι.

10.   Τα μέτρα αποκατάστασης που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 4 λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη για βελτιωμένη συνδεσιμότητα μεταξύ των τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I και λαμβάνουν υπόψη τις οικολογικές απαιτήσεις των ειδών που αναφέρονται στην παράγραφο 7 και απαντούν σε αυτούς τους τύπους οικοτόπων.

11.   Τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα με στόχο να διασφαλίζεται ότι οι περιοχές που υπόκεινται σε μέτρα αποκατάστασης σύμφωνα με τις παραγράφους 1, 4 και 7 παρουσιάζουν συνεχή βελτίωση της κατάστασης των τύπων οικοτόπων που παρατίθενται στο παράρτημα I έως ότου επιτευχθεί καλή κατάσταση, καθώς και συνεχή βελτίωση της ποιότητας των οικοτόπων των ειδών που αναφέρονται στην παράγραφο 7, έως ότου επιτευχθεί επαρκής ποιότητα των εν λόγω οικοτόπων.

Με επιφύλαξη της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα με στόχο να διασφαλίζεται ότι δεν υποβαθμίζονται σημαντικά περιοχές στις οποίες έχει επιτευχθεί καλή κατάσταση και επαρκής ποιότητα των οικοτόπων των ειδών.

12.   Με επιφύλαξη της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, τα κράτη μέλη, έως την ημερομηνία δημοσίευσης των εθνικών τους σχεδίων αποκατάστασης σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 6 του παρόντος κανονισμού, επιχειρούν να θεσπίσουν τα μέτρα που απαιτούνται για την πρόληψη σημαντικής υποβάθμισης περιοχών όπου υπάρχουν οι τύποι οικοτόπων που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι του παρόντος κανονισμού και βρίσκονται σε καλή κατάσταση, ή μέτρα που απαιτούνται για την επίτευξη των στόχων αποκατάστασης που ορίζονται στην παράγραφο 17 του παρόντος άρθρου.

13.   Όσον αφορά τις παραγράφους 11 και 12 του παρόντος άρθρου, εκτός των τόπων Natura 2000, τα κράτη μέλη μπορούν, ελλείψει εναλλακτικών λύσεων, να εφαρμόζουν τις απαιτήσεις μη υποβάθμισης που ορίζονται στις εν λόγω παραγράφους στο επίπεδο κάθε βιογεωγραφικής περιοχής της επικρατείας τους για κάθε τύπο οικοτόπου και κάθε οικότοπο ειδών, υπό την προϋπόθεση ότι το οικείο κράτος μέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή την πρόθεσή του να εφαρμόσει την παρούσα παράγραφο έως τις 19 Φεβρουαρίου 2025 και πληροί τις υποχρεώσεις που ορίζονται στο άρθρο 15 παράγραφος 3 στοιχείο ζ), στο άρθρο 20 παράγραφος 1 στοιχείο ι), στο άρθρο 21 παράγραφος 1 και στο άρθρο 21 παράγραφος 2 στοιχείο β).

14.   Εκτός των τόπων Natura 2000, η υποχρέωση που ορίζεται στην παράγραφο 11 δεν ισχύει για την υποβάθμιση που προκαλείται από:

15.   Εκτός των τόπων Natura 2000, η υποχρέωση που ορίζεται στην παράγραφο 12 δεν ισχύει για την υποβάθμιση που προκαλείται από:

16.   Εντός των τόπων Natura 2000, η μη εκπλήρωση της υποχρέωσης που ορίζεται στις παραγράφους 11 και 12 δικαιολογείται εάν προκαλείται από:

17.   Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι σημειώνεται: