Sekcja 1 Niewykonanie zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego

w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne koszt odtworzenia ustala się jako CMV;

w przypadku transakcji z długim terminem rozliczenia koszt odtworzenia ustala się jako kwotę rozliczenia środków pieniężnych, którą firma inwestycyjna ma uiścić lub otrzymać w momencie rozliczenia; należność jest traktowana jako kwota dodatnia, a zobowiązanie jako kwota ujemna;

w przypadku transakcji odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów koszt odtworzenia ustala się jako kwotę środków pieniężnych będących przedmiotem pożyczki udzielonej lub zaciągniętej; środki pieniężne będące przedmiotem pożyczki udzielonej przez firmę inwestycyjną traktuje się jako kwotę dodatnią, a środki pieniężne będące przedmiotem pożyczki zaciągniętej przez firmę inwestycyjną traktuje się jako kwotę ujemną;

w przypadku transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych, w przypadku gdy obie części transakcji dotyczą papierów wartościowych, koszt odtworzenia ustala się na podstawie CMV papieru wartościowego będącego przedmiotem pożyczki udzielonej przez firmę inwestycyjną; CMV zwiększa się przy użyciu odpowiedniej korekty z tytułu zmienności określonej w tabeli 4 w art. 30;

w przypadku transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego oraz kredytów i pożyczek, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. g), koszt odtworzenia ustala się na podstawie wartości księgowej składnika aktywów zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości.

umowa o kompensowaniu zawarta z kontrahentem lub inna umowa, która tworzy pojedyncze zobowiązanie prawne obejmuje wszystkie ujęte transakcje, zgodnie z którym firmie inwestycyjnej przysługiwałoby roszczenie o otrzymanie sumy netto dodatnich i ujemnych wartości poszczególnych transakcji objętych kompensowaniem, wycenionych według ich wartości rynkowej, lub byłaby ona zobowiązana do zapłaty jedynie tej sumy netto, w przypadku niewywiązania się przez kontrahenta z umowy z któregokolwiek z poniższych powodów:

umowa o kompensowaniu nie zawiera jakiejkolwiek klauzuli, która – w przypadku niewykonania zobowiązania przez kontrahenta – zezwala kontrahentowi wypełniającemu zobowiązania na dokonywanie jedynie ograniczonych płatności lub niedokonywanie żadnych płatności na rzecz strony niewykonującej swoich zobowiązań, nawet wówczas, gdy strona niewykonująca swoich zobowiązań jest wierzycielem netto;

firma inwestycyjna uzyskała niezależną, pisemną opinię prawną wraz z uzasadnieniem, z której wynika, że w przypadku zakwestionowania umowy o kompensowaniu zobowiązań na drodze sądowej roszczenia i zobowiązania firmy inwestycyjnej będą równoważne roszczeniom i zobowiązaniom, o których mowa w lit. a), zgodnie z następującym systemem prawnym:

transakcje z kontrahentami niefinansowymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub transakcje z kontrahentami niefinansowymi z siedzibą w państwie trzecim, w przypadku gdy transakcje te nie przekraczają progu rozliczania określonego w art. 10 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia;

transakcje wewnątrzgrupowe przewidziane w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

transakcje z długim terminem rozliczenia;

transakcje finansowane z użyciem papierów wartościowych, w tym transakcje z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego, chyba że właściwy organ stwierdzi, że wynikające z tych transakcji ekspozycje na ryzyko danej firmy inwestycyjnej związane z CVA są istotne; oraz

kredyty i pożyczki, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. g).