Artykuł 1 Stosunek kontroli

1.   Dwie osoby fizyczne lub prawne lub większą liczbę tych osób uznaje się za stanowiące jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich, bezpośrednio lub pośrednio, sprawuje kontrolę nad drugą osobą lub pozostałymi osobami, w przypadku gdy jedna z nich jest zobowiązana do sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego tę drugą osobę lub te pozostałe osoby na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (3) lub Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 10, zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego.

2.   Ust. 1 ma również zastosowanie do osób prawnych nieobjętych skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym ze względu na zwolnienia lub odstępstwa określone w dyrektywie 2013/34/UE lub MSSF 10, zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego.

3.   W przypadku gdy ust. 1 nie ma zastosowania, dwie osoby fizyczne lub prawne lub większą liczbę tych osób uznaje się za stanowiące jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich, bezpośrednio lub pośrednio, sprawuje kontrolę nad drugą osobą lub pozostałymi osobami, w następujących okolicznościach:

4.   W przypadku gdy ust. 1, 2 lub 3 nie mają zastosowania, dwie osoby fizyczne lub prawne lub większą liczbę tych osób można uznać za stanowiące jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich, bezpośrednio lub pośrednio, sprawuje kontrolę nad drugą osobą lub pozostałymi osobami, między innymi w każdej z następujących okoliczności:

5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, 2 i 3, jeżeli w wyjątkowych przypadkach instytucja jest w stanie wykazać, że pomimo występowania określonych w tych ustępach okoliczności w odniesieniu do dwóch osób fizycznych lub prawnych lub większej liczby tych osób nie można stwierdzić istnienia jednego ryzyka, instytucja nie może zidentyfikować tych osób jako grupy powiązanych klientów.